jueves, febrero 10, 2005

Se aproxima el momento,
yo tiemblo, y tú conmigo
ante lo que se nos viene encima,
me aterra dar un paso en falso
no sabría que hacer si terminamos por caer.
Poco a poco la tensión se disipa,
los nervios se desvanecen.
todo parece más claro, y más fácil.
Al final no ha ido tan mal.
En el centro de mi corazón
hay un rincón que no me pertenece,
un espacio secreto que nadie conoce,
ni siqiera yo, pues no es mío.
Un rincón absolutamente tuyo,
en el que no me arrepiento de lo que siento,
en el que no me importa amarte
mucho más de lo que debería.
Y desde él te miro a veces,
y te escucho también,
y me da tal confianza tu presencia
que me olvido del mundo y de mi.
me gusta eso de saber que no estoy sola, me gusta sentirme acompañada por mi misma y por los que me rodean, me siento feliz y llena de entusiasmo, me siento querida, y cada dia más, y se que soy afortunada, por eso no permitire q nadie me arrebate estos momentos
Deja que te mire, despacio,
como recorriéndote con la mirada;
deja que escuche palmitar tu corazón
apoyada en tu pecho, como ayer.
Déjame que te quiera
como lo he hecho hasta hoy
y que me conformecon oler
el aroma que desprende tu pelo.
Déjame seguir siendo yo,
la misma que conociste
la que hoy sigue aqui, mirándote.
Deja que no me separe de ti
para que llegado el día,
pueda ser capaz de alegrarme
y de disfrutar tu felicidad, aún lejos de mi.
Cada vez que cierro los ojos
viene tu imagen a mi cabeza
tu imagen,
es siempre tu imagen
la que ronda mis pensamientos
Ultimamente me refugio en tu brazos,
aún sabiendo que no soy yo
a la que quisieras estrechar entre ellos.
En silencio, y sin dejarte verlo,
busco en ti
el consuelo que esperas de mi.
Prefiero callar a acabar contigo,
prefiero sufrir yo a hacerte caer.

sábado, enero 29, 2005

Te espero.
No llegas.
¿Donde estas?
Tardas.
¿Te llamo?
No, mejor espero.
¿Seguro?
¿Y si no llegas?
Llegaras,
claro que llegarás.
Pero, ¿cuando?
Un ruído,
sí, pero no eres tú.
¿Estás?
No, aún no.
Vienes de camino,
seguro que si.
Y si me asomo a la ventana...
No, no hará falta.
Seguro que estás llegando.
¿Verdad?
¿No? Seguro que si.
Pero no llegas.
Sigo esperando.
No me muevo.
Aqui estoy,
sentada.
¿Vendrás?
Espero no haberte perdido...

Viernes

El viernes llovía,
parecía el Diluvio.
Conversamos
bajo la lluvia empapados
y resguardados en el coche.
De compras primero
y relajados después.
Conversamos.
Llovía mucho
y el tiempo no se nos echó encima.
Nos llegó,
nos sobró;
incluso perdimos su noción.
Olvidamos todo lo demas.
Conversamos los cuatro
refugiados ante un café.
Porque llovía.
Y me sorprendió,
la conversación me sorprendio.
Todo en general.
Descubres muchas cosas
al conversar.
Os conocí,
nos conocimos más,
incluso más aún.
Y todo, porque llovía...

Andrea

Ya has llegado.
Te esperabamos,
pero parecía que no querías llegar.
Se nota que estabas a gusto
mucho antes de nacer.
Duermes mucho,
o eso opina mamá,
papá piensa otra cosa.
Pero eres tranquilita,
de eso si que no hay duda.
Tus mofletes son anaranjados,
o no,
segun si te mira el daltónico
o el resto.
En realidad rojos no son.
Eres tan, tan pequeñita...
A tu madrina se le cae la baba,
aunque no lo reconozca.
A tus "tíos postizos" también,
no te vayas a creer que no,
aunque unas lo reconozcamos más.
Eres una muñequita rosada,
suave y tan delicada
que hasta da miedo tocarte,
aunque me han dicho que no rompes.
Todos esperabamos tu llegada,
aunque no pensamos
que te veríamos tan pronto.
Con 4 días de vida
ya eres todo ternura.
No te preocupes,
que aunque papá y mamá digan que no
también a ellos se les cae la baba,
y además, nosotros
te mimaremos y achucharemos
todo lo que nos permitan,
e incluso más.
Hoy no llueve.
Hace frío y sol.
Sí, hace sol.
El sol calienta,
pero no lo suficiente.
Hace demasiado frio.
A ratos,
me sobrecogen escalofríos.
Mis dedos tiritan,
aunque mis dedos no castañean.
Tengo frío.
Hace frío,
pero no nieva.
Es porque hace sol.
Y frío,
mucho frío.
Hoy casi me quedo sin palabras y solo quiero decir una: GRACIAS. A mis amigos por estar ahi, incluso quien menos te lo esperas en momentos difíciles quien es capaz de sacarte una sonrisa...es lo mas valioso. Amigos, conocidos, todos aquellos en los que me he sostenido: los niños, AS_OUTRAS, bilionenos y agregados varios, comunidad joteante...A TODOS, GRACIAS!!
Reproduzco tus gestos
inconscientemente,
a penas sin darme cuenta.
Te miro cuando no estas
y soy capaz de verte,
te escuho sin que me hables
y sonrío con sólo intuirte.
No es amor, o quizás si.
A veces ni sé qué es el amor,
ni quien decide que debes sentir
cuando sientes amor
Tic-tac. Las horas pasan mientras continúa intentando hallar una respuesta a mis dudas. Los tempranos rayos de sol de una mañana otoñal se cuelan por entre las rendijas de las persianas a medio bajar, atravesando las viejas cortinas color marfil que continúan colgadas desde hace años. El enorme chinero color caoba se mantiene impasible sustentando recuerdos y vida, aunque ahora a penas se reconozca. Una gran mesa destartalada intenta seguir en pie para no dejar caer los candelabros dorados que en su día lucían como nuevos. La mesa camilla sucumbe a la tentación de la obsolescencia pues no es capaz de huir de ella. Los mismos sofás que antaño desprendían risas y juegos, hoy a penas sobreviven entre las ruínas de la Soledad. Ya ni siquiera el Sol es capaz de iluminar ese salón, la oscuridad se cirnió hace años sobre él, y jamás lo abandonará. Entre las baldas de una vieja estantería, el polvo se acumula entre apretados libros de páginas amarillentas y encuadernaciones de cuero. Los años han borrado lós números de sus páginas, que tantas veces fueron pasadas antaño. Las tintas han corroído el papel, y los insectos han devorado las portadas. Las ilustraciones ya no tienen colores, las letras de la cubierta ya no brillan...
....El reloj volvió a contar los minutos, yo ya no lo detengo con un gesto, ni lo confundes cual loco fuera de su hábitat. Créeme. Sólo me puedo fíara de tus ojos, estoy enferma de ti cuando no te tengo cerca. Los vagones del amor partieron hace tiempo y sólo retengo el tuyo en mi estación.
Atraviesa el puente de hierro de mi corazón y aférrate a mi pantalón. Por no verte, muero; me subo a un autobús sin trayecto tan sólo porque tu viajas en él. Alrededor de las vías de nuestras vidas sólo quedó a salvo tu tren, el que nunca se llegó a quedar atrás. Está claro que no me he aquivocado, amor. Tan sólo me queda querer y callar, no puedo ni debo hacer más.
....Las hojas no volverán a la vida hasta que muera el invierno, sólo mi Soledad las podrá pisar. Los sonidos de este tiempo retumban en mis oídos una y otra vez, el recuerdo de otra vida se bebió el veneno que dejó las heridas secas. Dije adios a la desconfianza, abrí los ojos y empecé a vivir.
Esta noche comenzó un nuevo día. Si hoy vienes y te acuestas junto a mi, te sorprenderá ver crecer el brillo de mis ojos mirando al cielo, abrazada a ti, a través de mi ventana. No puedo ofrecer más que el corazón completo de una chica que podría pasar una tarde entera acariciando tu pelo, aprendiendo a escuchar tu respiración, asomándome a tu mundo, dando vueltas en un carrusel persiguiéndote. Duerme conmigo, despiértame con una caricia, con un beso. Pues tú arrancaste la espina de mi costado que tanto daño me hizo. Sálvame de mi misma y de los demás. Abrázame como ayer lo hiciste, cada día de una nueva forma. Entra de puntillas en cada verso que escribo sobre ti y aprende así a entenderme, pues son mi manera de recordar y olvidar. Me queda mucho que decir cada vez que pienso en ti, pero no puedo. Interminablemente exiges una respuesta a tus dudas, sin pensar en que también existen las mías. Creo en la magia que desprende tu mirada inagotablemente al hablar conmigo. Confiaste en que el amanecer haría rodar el vaivén de nuestra historia, que habia aguantado quieto por muchos meses, desesperadamente hacia ti....
....Me perdi lejos de ti hace años y no estoy dispuesta a repetirla. Solo me volveré a perder por ti, en ti. Solo tu mereces que me enrede en tus brazos, sintiéndome debil e inferior junto a ti. Pero la razón curó esa sensación y mi cabeza respondio a mis sentidos. Y a pesar de todo, eres tú el que pone techo a mi sensatez, el que me hace buscar en mi imaginación, corriendo las cortinas de papel. Cerca de ti, me inunda el placer imposible, guardián de mis noches en vela. Tu espalda será mi almohada, que recogera las lágrimas de mi absurdo, impidiendo que empapen el colchón de mi cama. Todo es distinto a tu lado, todo se vuelve más sencillo, me invade la calma, dormir es una terapia con la que rompo todos mis quebraderos de cabeza, pues mis sueños ganan a mi consciencia, sólo estás tú y no puedo parar de ver tus ojos mirando los míos.
No podría resistie que te fueras. Mátame antes de irte y evita así que mis oídos pierdan la ilusión de tu voz.No tengas compasión de mi cuerpo; si es la misma historia de otros, abandonando sin alma, no existe la diversión cruel, mi alma seguirá fiel a ti aunque ya no estés, aunque olvide la razón.
Hoy pasamos la tarde abrazados al miedo, echándole un pulso a la incertidumbre de lo que vendrá; pero juntos, al fin y al cabo. Juntos y unidos. Y no miento si te digo que si arrancas a otro mundo dejándome en el andén, mi vida se quiebra. Y sólo tu retorno podría iluminar otro otoño gris. Porque hoy y siempre, tú eres la estrella que guía mis pasos ciegos...

jueves, enero 27, 2005

....Contigo, jinete arrepentido que no exiges perdones pese a merecerlos. Si he de confesar, mi único miedo es que me abandones, ser incapaz de renacer de ti como hasta hoy. No puedo deshacer lo que construímos con nuestras manos sin a penas comprender. No hay perdón que valga ante la pasión que se despierta en mis sentidos, pasión que sólo tu provocas, tú con tus labios, con tus brazos. Ignorando el engaño que me ofreció la vida hasta ahora, busco un hueco entre tus manos para dormir evitando tu ausencia, siendo fiel a mi misma tan sólo por ti.
Puede que lo que mi vida precise sea cometer errores lejos de ti sin atender a razones, provocando la mentira a corazón abierto. Pero llegado el momento, quizás no sepa continuar. Quiero que seas el centro en el que se abriguen mis sentidos. Cógeme de imprevisto y procura que no te pida explicaciones. Véndame los ojos y llevame lejos de la absurda realidad que hoy nos rodea....
....Dos espejos opuestos que ofrecen dos reflejos semejantes; tú y yo en la dimensión del sentido perdido. Vemos cometas volar en el momento en el que comenzamos a andar juntos. Nuestros caminos comienzan a improvisar su rumbo la lluvia, escondidos en el balcón de las campanas que tocan a año nuevo. Decenas de personas se entrecruzan ante nosotros, personas que no miran atrás, ni a los lados, personas solitarias. Una cuerda nos mantiene unidos, a pesar de todo.
Siempre va a haber un perdedor si nos separamos, el adios convertirá el sudor de mis manos en las lágrimas de mi alma y un puñal romperá en mil pedazos el cielo que acariciaba en lo alto del acantilado, sujeta por tus brazos en mi cintura.
Las promesas que nunca llegamos a pronunciar siguen presentes hoy, a pesar de los juegos esquivando la suerte, sobre viviendo a estornudos del recuerdo. Promesas que jamás estaran rotas mientras las mantengamos vivas. Hagámoslo sin pensar en las consecuencias. Tan sólo es amor, ese que detendría la vida poniéndola a prueba. El amor, nuestro amor flotante en el aire, no entiende la frontera de las distancia, no existe para él la barrera que tú ves entre los dos. Ni siquiera yo puedo sentirla, y aunque la viera, sólo podría rebasarla, porque lo que yo necesito es estar contigo....
....Mis manos desprenden aroma a jabón y rozan mi vieja guitarra, intentando reproducir canciones aún no inventadas para ti. Mi guitarra, vieja amiga, te queda tanto por andar colgada a mi espalda...
Las semanas pasan inalterables y en el ambiente solitario de mi razón recibo la visita de las risas de todos los días que paso junto a ti. Una silla vacía en mi cuarto espera que la ocupes tú; y mientras yo intento respirar sin ti, sin ganas de ver una cara que no sea la tuya, y mi pierna se mueve impaciente, esperando a que llegues.
Quiero despertar sintiendo los aromas que desprende tu pelo y tu piel al rozar la mía. Eso ya sería suficiente para mí. Anoche un taxi me alejaba de ti, de tu pial y no supe pararlo a tiempo. Quizás fue el miedo el culpable, pero nadie lo sabe. Fueron reflexiones sobre una visión fugaz, el tacto de terciopelo de tu piel al roce de mis manos. Sueño, imagino, me siento una reina en tus brazos, esperando a que amanezca rodeada de ti. el sabor a sal impregna mi boca, como aquel día que me abrazaste en la playa, junto a ese mar que jamás podré olvidar. Simplemente sueño.
Me comporto como la novia que nunca fui y la dureza de tus recuerdos me causan dolor aunque no lo escoja. No es mi decisión, ni la tuya, ni la de nadie. Cada vez que miras atrás las gotas de agua caen sobre los charcos que dejaron el deshielo y la tormenta estancados entre tu y yo...

domingo, enero 09, 2005

....El color de tus ojos es el que rodea mis paseos por mi vida, el que levanta polvo a cada paso que piso. Y no puedo llorar, ni quiero. Antes lloraba por la tristeza que acompañaba a mi forma de vivir. Hoy estás aquí y no me salen las lágrimas ya. Pero mis ojos quedaron un día fulminados por los tuyos. Ma ayudaste a levantar mi vida del suelo y a salir de la prisión en la que yo misma me encerré para no volver a confiar.
La tensión se rompió, el silencio se quebró. Anoche todo cambió. La guerra estalló sin avisar, y el enigma del desenlace nos rodea a ambos, y a todos. Quiero dejar todo eso atrás, olvidar el dolor y ponerme rumbo a tu boca de acero, para que dejemos de ser marionetas atrapadas en barcos de cartón. Esta vez todo empieza a tener sentido, mañana verás la señal que nos indique que ahora todo está esperando por ti, porque eres tú el que decide.
He colgado mis botas de correr por la vida para llegar pronto a los sitios. Ya no importa, sólo quiero vivir el presente, sólo me importa el sonido de tu voz cuando hablas, y de la mía cuando hablo yo. ¡Qué importan hoy las horas sin dormir! ¡Qué importan hoy los demás! A mí sólo me importa que estés ahí, que te veo y te escucho, que te siento y te huelo. Aún nos queda todo por inventar: los días del verano que aún no ha llegado, las habitaciones de un hotel por construir, aun ayer que recordar....
....Si te vas, me obligarás a seguirte, a encontrarte, aunque sea lejos, para darte las gracias por haberme querido así, para contar las ciudades que atravesó nuestro amor, para abrir las puertas que tuvimos que cerrar para llegar a lo que somos hoy. Seguiremos dando tumbos de aquí hacia allá sin saber donde está realmente nuestro lugar. Hoy reconozco la calle en la que veía tu cara sin que estuvieras delante, rechazando el portal aquel en el que no supe huir del anzuelo de la desesperacion que alguien me tendio, ese que hoy ya no duele.
Sonreimos juntos al recordar las tardes tumbados en el jardín de siempre, viendo pasar los meses. Juntos y rodeados de vida, de amor, de amistad. Pero no me llega lo que tú me das, y no tengo derecho a exigirte nada. Un grito se ahoga en mi garganta: ¡Ámame! Pero no puede ser, no puede ser que necesite que mi mundo gire en torno a tu mirada.
El más pequeño detalle puede convertirle en lo más grande que hay en mi. Tan sólo dime que estás dispuesto a seguir a mi lado ignorando todo lo que impida hacerlo. Pienso en aquel concierto sin ti e imagino como sería a tu lado. Todo pudo ser distinto, y quizás lo sea algún día....
....Cual flor que resurge cada primavera, tú y yo luciremos más fuertes que nunca en los momentos que estemos juntos. No permitas que la vida nos separe como hace con tantos otros. Rompamos el cristal que separa tu mundo y el mío, a penas imperceptible. Reinventemos de nuevo las reglas, sigamos los instintos del corazón sin arrastraral de al lado. La ambición es igual hoy que ayer, con dos caras y maliciosa, pero sabemos darle de lado.
Olvidemonos de lo demás, que el paso de la gente sólo implique sonrisas en nuestros rostros. La verdad que está dentro de nosotros fluye y se hará realidad en el momento de alcanzar la palabra, ese segundo que no olvidaré, como cada uno de los que te amé.
No quiero imaginar un final que nunca podrá llegar. Quizas nunca tendrá tampoco un principio. Mi ilusión encontró un hogar en tu rostro iluminado por el sol. Y de allí no se puede marchar por mucho que lo intente. En cada vida hay que nacer y morir, y en la sombra de nuestra existencia duerme la magia que nos une.
La Soledad fue hasta aquí mi única compañera, y hoy quiero que seas tú quien guie mis pasos, que recorremos juntos el camino hacia el atardecer, túmbate en la hierba, escucha atento mi silbido, grita si necesitas que te escuchen. No dejes que me olvide de volver a tí si algún día ponemos tierra de por medio....

Fuente de Inspiracion

Me enfrento en la fría noche a la inquietud de las horas bajas, en las que el viento huracanado se cuela por las rendijas que dejaste abiertas en mi. La calma me abandona por momentos, como ese sentimiento prohibido que no me gané el derecho a tener. Vivo pendiente de cada movimiento que me pueda desequilibrar, que dejes de ser, por un instante, el buscador de la luz que desprendo, esa que está orientada a ti. Entre dientes murmuro en sueños tu nombre, y no puedo evitarlo.
Detrás de mi habita tu alma y, aunque el tiempo permanezca inalterable o corra como ráfaga fugaz, allí seguirá. De ella deriva el amor que te profeso, el cariño que me provocas y que perdurará eternamente. Durante nuestra travesía, cada uno de tus besos ahondará en el interior de mi amor, abandonado en la noche en que tu sonrisa me sacó a flote.
Con la Luna en lo alto, un sólo gesto tuyo significa más que todas las palabras, tus miradas hablan por ti. El deseo oculta la herida que otros causaron. Cierro los ojos y recuerdo tardes junto al mar, en las que sólo importabamos nosotros. Subamos juntos a ese desván imaginario que vimos en el papel que aquella daga no supo rasgar....
Con Seda entre mis manos pineso en ti, y opino que quererte no es un crimen sin castigo. Creo que nada se desvanece si no le dices adios. Creo que un corazón está espinado cuando se da cuenta que no hay nadie como tú en el mundo a quien pueda querer, aunque sea nadar a contracorriente. Creo que en silencio llegaré a la próxima estación y allí te esperaré. Creo que no es fácil pasar una noche más sin ti. Creo que al abandonarnos te seguiré llevando a flor de piel. Creo que nunca surcaré aguas tranquilas. Creo que te quiero.

jueves, enero 06, 2005

Dicen que hay besos que se los lleva el viento. Dicen que es Cádiz donde la arena tiñe de verde los sueños. Que es en tus ojos donde los míos vuelan, donde se vuelve amarillo el color del camino que juntos recorremos. Dicen que la Luna provoca más que palabras, y que la mejor manera de defender el amor es con los pies en el suelo. Dicen que con los años, sólo permanece a tu lado la Soledad. Dicen que las hierbas sólo siembran desilusión, y que a todo el mundo, en su vida, le acompaña una canción. Dicen que nadie rompe el silencio si con ello puede perderte. Dicen que no hay nada más emocionante que querer a quien te quiere. ¿Y qué importa lo que digan? ¿Qué importa lo que piensan? Yo digo que lo que dicen otros, para mí, es llover sobre mojado.
Tu corazón es un laberinto de belleza pura enredada en coral que da vueltas y vueltas en un carrusel hata que termina por caer. En el amanecer, la indecisión realiza su recorrido por mis pensamientos sin descanasr. De nada sirve. Tus brazos son mis faros; tu piel, mis manos. No te dejaré escapar, pues nadie más que tú me podrá salvar. Son tus labios los que me protegen mientras duermo, los que ansío oír pronunciarse cada vez que escucho los ecos de una radio lejana.
Las dudas te atormentan mientras te haces el dormido. Mi esperanza y mis miedos forman colección en tu repisa. En un sobre guardo los recuerdo de veranos aún por venir, y cerrándolo lo envío a la dirección d etu corazón. Frente al amante piano del viejo café donde murieron las horas viéndonos hablar, tu ternura se desnuda en cada nota haciendo brillar gotas de rocío en tus ojos y en los míos. Del arbol centenario que de niña visité, salieron las páginas doradas del libro que te escribí, donde mi dignidad no importa ante tu confianza, donde juntos, apoyados en el mirador, vivimos un instante feliz, único, fugaz.
El día ha caído, como cada noche. La Soledad escapa fugaz y reaparece para mí. En el puerto observo la tempestad del mar. Mi oído escucha el viento soplar. Son los aires de mi Galicia viva los que me hacen soñar.
Me enfrento a un mar de dudas esperando tus pasos. Mi ropa refleja la falsedad de esta ciudad de domingo gris. Mi destino está aquí y ahora, no miro más allá. No espero otro tiempo, ni una vida irreal en otro país. Vivo siempre el hoy. Los días pasados se agolpan frente a mi, rasgando como conchas marinas la venta de mi espíritu a ti. Me subo al trampolin, perdida, dispuesta a saltar hasta la Luna por ti. Cogiendo una carta al azar de una baraja de diamante que la vida me ofrece. La luz de mujer que ese diamante desprende nos haceseguir cual dos locos petrificados ante la misma pared

sábado, enero 01, 2005

Rima IV

"No digais que agotado su tesoro,
de asuntos falta, enmudecio la lira :
podrá no haber poetas; pero siempre
habrá poesía.

Mientras las ondas de la luz al beso
palpiten encendidas ;
mientras el sol las desgarradas nubes
de fuego y oro vista ;
mientras el aire en su regazo lleve
perfumes y armonías ;
mientras haya en el mundo primavera,
¡habrá poesía!

Mientras la ciencia a descubrir no alcance
las fuentes de la vida.
y en el mar o en el cielo haya un abismo
que al calculo resista ;
mientras la humanidad, siempre avanzando,
no sepa a dó camina ;
mientras haya un misterio para el hombre,
¡habrá poesía!

Mientras se sienta que se ríe el alma
sin que los labios rían ;
mientras se llore sin que el llanto acuda
a nublar la pupila ;
mientras el corazón y la cabeza
batallando prosigan ;
mientras haya esperanzas y recuerdos,
¡habrá poesía!

Mientras haya unos ojos que reflejen
los ojos que los miran ;
mientras responda el labio suspirando
al labio que suspira ;
mientras sentirse puedan en un beso
dos almas confundidas ;
mientras exista una mujer hermosa,
¡habrá poesía!


Gustavo Adolfo Bécquer (no se necesitan más palabras)
Un nuevo año ha aparecido por sorpresa
entre el frío y la niebla que nos rodea.
La despedida ha sido dulce,
familiar y solitaria a la vez.
Volviendo al pasado por momentos
a un amor platonico fugaz
que pense que nunca volvería,
a una edad en la que éramos extraños
a una amistad que nunca se extinguió,
ni nunca lo hará.
A una familia que no es de sangre
pero como si lo fuera.
A un sentimiento aun no definido
a un par de refrescos a media luz
para decir adios al surrealismo.
Soñando con un futuro que quizás no llegue
soñando con que nunca se acabe esto,
esperando "algo" que me hiciera despertar
que me hiciera sentir que el nuevo año
me traería aquello que tanto vengo necesitando...

domingo, diciembre 12, 2004

"la pena dura tanto como quieras tu seguir llorando"

Piratas (Mi coco)



Llorar por el dolor no merece ya la pena, hoy es el día en que prefiero llorar por esas pequeñas cosas que te emocionan, que te hacen sonreir entre lágrimas, que te dan una razón para levantarte por las mañanas sin que el mundo se te eche encima. Las lagrímas son pedacitos del alma que se escapan por los faros de tu mirada cuando algo te toca la fibra sensible...Hoy no permito llorar por vanalidades, hoy no le consiento a mi alma que desperdicie segundos tan valiosos en algo que no vaya a merecer la pena, hoy sólo puedo regalar sonrisas, caricias y palabras amables, tan sólo gestos que hagan sentir a los demás lo que me gusta que me hagan sentir a mi. La dureza de la indiferencia, la incomprension y las realidades camufladas ya no hacen mella en mi, ya no me hace daño. Hoy sonrio porque tengo quien me escuche.
¿Qué es mejor?
Verte o escucharte
sin oir tu voz.
¿Que prefiero?
Mirar tus ojos
o intuir tu respiración

miércoles, diciembre 08, 2004

Amara

Vuelvo a Amara con lo mismo que me fuí
con pocas cosas que contar,
cuento ciudades y conciertos
y puertas de hotel con letreros de "no molestar".
Vuelvo a Amara dando tumbos
pero ya no reconozco donde te besé,
ni en que calle ni en que portal
te di mi amor por primera vez.
Mordí un anzuelo que no era para mi y aún me duele.
Puede que alla un jardín de infancia en mi
pero siempre ha sido así,
cuando menos lo merezca amame
porque será cuando mas lo necesite.
El mundo entero es muy pequeño para mi
Y TU ERES LO MAS GRANDE.
Estoy dispuesto a repetir solo para tí
mi primer concierto aquí,
desempolvar mis tambores de jabón,
mi guitarra, mis canciones
olvidadas en mi corazón.


Mikel Erentxun/JM Cormán



[después de este puente, no podía dejar de colgar esta canción. Si la cantas tú, puedo llegar hasta a llorar, melona]
Se acerca el frío otro año más, otra Navidad se me echa encima sin preaviso, sin poder ni querer evitarla. Los recuerdos me invaden cada Navidad, las imágenes de todo el año se repiten constantemente en mi cabeza como una película interminable, es momento de mirar atrás, de recordar, de hacer balance....
12 meses, como tantos otros, pero diferentes. Este año ha sido distinto, ha sido especial. Por primera vez mis deseos se han cumplido, mis promesas se han hecho realidad, todo ha sido como nunca hasta el momento, y me alegro profundamente. He vivido momentos únicos, he conocido corazones llenos de amor que dar y regalar, he recordado aquello que un día me hacía feliz y he olvidado todo cuanto me hacía sufrir....
Hay momentos en los que no podría pedir más y otros me parece que nada tiene sentido. Hay ocasiones en las que no me entiendo a mi misma, ni pretendo que nadie lo haga por mi; hoy ya no me escondo, ni yo ni mis palabras. Hoy quiero mirar hacia delante con la firmeza de que estoy viviendo la vida que me merezco....


[aunque nunca he pasado las navidades en el sur, es en estas fechas cuando más recuerdo a mi gente de Granada]

A nuestro Bebo XD

Atravesé kilómetros de autopista
aún aturdida por una noche sin horas,
sólo para conocerte,
para estar contigo,
para ver por primera vez
el balbuceo de tu sonrisa.
Ver como te desperezabas
en los brazos de quien más te quiere
y sentir tu respiración cerca,
muy cerca.
Pequeño como el transcurso de una vida efímera,
tierno como ninguna otra cosa en el mundo
producto del más bello sentimiento,
causante de la más preciosa sensación.
Aprieta mi dedo con tu mano
cuando más lo necesites
refugiate en nuestros brazos
aunque no estemos cerca.
Y llora, mi niño,
que tu llanto
es la más preciosa de las canciones...


María, el mundo entero es muy pequeño para mi (para todas) y Tú y el enano Sois Lo Más Grande...

martes, noviembre 30, 2004

A lo lejos tu imagen
tu voz resonando en toda la habitación
ahogando los murmullos del silencio
perdiendose entre las sombras
tu nombre se me viene a la cabeza
incluso cuando no estas,
mis labios lo pronuncian hasta cuando te vas

Se que estás ahi
como antes no estabas,
desgarraando mi memoria con cada susurro
Sigues a mi lado a pesar de todo
deberias desaparecer de mi existencia
tal y como apareciste,
una mañana de otoño
de un noviembre sin abrir los ojos.

Me sonríes como en aquel primer momento
como tantos y tantos momentos
en los que tu sonrisa endulzaba
cada rincón de esta ciudad.


Tus ojos todavía hoy me siguen acechando,
pues cada noche sueño con ellos
con su forma de mirar loss míos,
con todo lo que callas cuando decides no hablar

domingo, noviembre 28, 2004

Si te miro sé que siempre estaras ahi
quieras que no
recordandome que no hay distancias
que no existen las despedidas
que rasgando las miradas
solo conseguiremos el alejamiento
de nuestras almas
dirigidas a la obscura retaguardia
en la cual nos escondemos
de aquello que mas tememos
"Si volviera a nacer si empezara de nuevo volvería a buscarte en mi nave del tiempo"

"Es el destino quien nos lleva y nos guía, nos separa y nos une a traves de la vida"


"Cómo hablar
si cada parte de mi mente es tuya
y si no encuentro la palabra exacta,
cómo hablar,
como decirte
que me has ganado poquito a poco
tu que llegaste por casualidad"


AMARAL
Tu imagen se apodera de mi
a cada segundo,
son tus ojos
los que guían mis pasos,
los que sorprenden
las palabras
que escibe mi lápiz.
Es tu risa
la que oigo a cada paso,
la que me acompaña
en todo momento.
Sobrecogida
por el roce de tus dedos
sueño con mundos irreales
en los que tú y yo,
como ahora,
nos reímos e imaginamos,
jugamos con la vida,
con las palabras que la componen.
Pero hoy no es lo mismo,
quizá lo será algún día.
Ven y acércate a mi,
a mis pensamientos,
a mis sentimientos,
más de lo que ya estás ahora.
No me dejes
abandonada en un mundo
en el que ya nada importa...

domingo, noviembre 21, 2004

Agotamiento........

Deseo cerrar los ojos y no despertar en seiscientas horas, pasar siete vidas durmiendo y amanecer en una alternativa vital en la que solo esteis vosotros, aquellos que estais lejos o cerca pero siempre en mi presentes.
Un mundo irreal en el que tú seas el eje del universo, en el que yo sea como siempre quise ser, como soy cuando me dejo ver, como tu quieres que sea.



el dia de hoy va dedicado a Chisko pq se lo merece (segun el) a Maria por su voz (que casi me emociono jolines) al Barça por lo bien que me lo pase ayer viendolos (aunque Fer y Lau no me apreciaran en esos momentos) y a la GRAN Alina Kavaeva que se retira este noviembre según he escuchado hoy...la gran gimnasta dice adios a los tapices (y a las mazas, a las cintas, a las pelotas, a las cuerdas y a los aros) un minuto de silencio....que sera de los campeonatos sin el aliciente de sus tablas y su sonrisa??? en fin...
Yo...¿quien soy yo? ¿Y tu? Yo no lo se...
Si soy la risa, tu eres el llanto;
si soy la esperanza, tu la desesperación;
yo soy la alegría y tú la tristeza.

¿Polos opuestos que se atraen
o almas gemelas con distintas vertientes?
Quizás simplemente dos partes
que se complementan y forman un todo
¿O no?

Ni lo sé ni lo sabrás.
No lo entendimos nunca jamás.

¿Que digo? ¿Que piensas?
Mi respuesta es: ¿quien te ha dicho que no lo hago?

jueves, noviembre 18, 2004

Horas y mas horas lejos de tus brazos, extraño tu mirada como extraño cualquier tiempo pasado, recuerdo tu sonrisa como si hiciera siglos que no se mostrara ante mi, y ha pasado tan poco, decenas de horas, escasos días, muy poco, pero tanto acostumbrada a lo que era la rutina diaria, parece la eternidad....

[esto.......................¿que?, en fin..........NO COMENT]
Un dolor que penetra mis oídos, mi cabeza estalla, mis piernas flaquean, me siento flojear como hace tiempo no sentía, doy un paso tras otro pensando que caeré en el siguiente, o en el otro más...Mis ojos se cierran constantemente sin saber si sigo aún despierta o si llevo siglos dormida...No recuerdo cuando fue la ultima vez que coordiné dos frases seguidas, ni cuando fue aquella ultima vez que miré tus ojos...

miércoles, noviembre 17, 2004

Ferrol

Vivo al lado del mar
en un pueblo donde perder es lo normal,
los que pudieron escapar
juraron no volver jamás,
hoy empezó a llover y todo va a seguir igual
igual de mal, igual de bien y ¿para que?
No tengo prisa y no nací para perder mi tren,
el Rías Altas llevará
los sueños y la realidad,
será otro día más, simplemente un día más.

La fábrica cerró,
las máquinas pararon, se secó el sudor,
la cabeza bien alta cuando se tiene el valor
para andar por la vida como el mejor perdedor.
¿Qué importan hoy los bolsillos del pantalón?
lo que está dentro se lleva, se tiene o no.
La costa oeste mirará toda la vida cara al mar
aquí me encontrarás, aquí tengo mi hogar.

Sé que aquí nací y aqui quiero quedarme
aquí está mi hogar donde se acaba el mar.

Sigo una tradición,
costumbres que esta vez mi tierra me enseñó,
vivir con el misterio de saber si vengo o voy,
y aunque lo tengo claro sólo muestro indecisión.
la confusión no es mi defecto y hasta hoy
me entrego cómo y cuándo quiero sólo yo,
ahora ya sabes cómo soy,
dónde dejé mi corazón,
donde mi corazón, donde mi corazón.


[de vez en cuando me viene la vena autóctona y esta cancioncilla de Los Limones me sube el "orgullo" de mi ferroliño...que vale, será como vosotros querais, pero no está tan mal...a mi me gusta, es mi ciudad y aquí está mi hogar xD]

domingo, noviembre 14, 2004

Si es por ti

Tal vez podamos confundirnos,
equivocarnos, perder la razón,
caer al fondo de un abismo
o terminar por decirnos adios.

Dime si no has hecho locuras
que no son tales si se hacen por amor
piensa que a estas alturas
que más nos da arriesgar el corazón.

Si es por ti
olvidaria todo lo vivido
si es por ti
me dejaría en manos del destino
si es por ti
caminaria a tientas
me lanzaria a ciegas
si es por ti.

Y si una noche no amanece
y si al final tenían razón
al decir que el amor se desvanece
tampoco habrá por qué pedir perdón.

Si es por ti...
...................................



[canción de Ana Pozas con Alex Ubago, por que tiene algo que hace que la vea muy para mi...que sera??]

05/11/03

Esta es la primera vez
que me enamoro de verdad.
Quien lea mis poesías
quizás pueda pensar
que alguno de mis sentimientos
estuvo cercano a amar,
que alguno de esos otros
me han llegado a enamorar.
Pero eso no es cierto
ni lo serás jamás.
Lo que siento por el
por otro nunca será igual.
Mi corazón es asi,
no lo puedo evitar
esta es la primera vez
que me enamoro de verdad.



[era cierto...pero que cursi llego a ser a veces, menos mal que ya he mandado a su sitio a mi "necesidad" de amar....o lo que fuera]
Cierro los ojos y aparece tu rostro, despego mis labios y pronuncian tu nombre, mis oídos ya sólo reconocen tu voz. vivo atrapada en tu vida sin recordar cómo era la mía antes de que tú entraras en ella, olvidando quien llenaba mi corazón hasta hace tan poco....y parece que han transcurrido varias vidas!!

Y tu...casi no se si eres tu o no lo eres ya...no se siquiera quien soy yo, ni creo que tarde poco en averiguarlo...faltan muchas eternidades para que vuelva a ser yo, o no?

Prefiero pensar que mañana todo volverá a cambiar, que esto es sólo un sueño más, como tantos otros que componen mi existencia, pero sé positivamente que no será asi...que te veré y sonreiré, y que me convenceré de que no sentiré nada que no deba sentir

Vasos de Roma y Ginebra

No era mi idea volverte a llamar
paro agosto es lluvios y no da cuartel
dice que hay muchas cosas que nunca te dije.

Países enteros haciendo autostop
Europa es tu risa al anochecer
cuando bebiamos vasos de roma y ginebra.

Como hacerte creer que nunca he dejado de pensar en ti
como jurar que aun te quiero.

Un mal dormir y un peor despertar
mi humor despeinado me suele durar
hasta que alguien me ayude a ver las estrellas.

Tal vez no soy lo mejor para ti
pero se que llevabas puesto en Dublin
recuerdo tambien que no llevabas en Praga.

Como hacerte creer que nunca he dejado de pensar en ti
como jurar que aun te quiero.

No era mi idea volverte a llamar
no entraba en mis planes volverte a enredar
SI ERES FELIZ CON ALGUNA INFELIZ ESTUPENDO!!!!!!

Y si un taxi en marcha te espera al salir
paga, mi amor, que se vaya sin ti
sigamos bebiendo vasos de roma y ginebra.

Como hacerte creer que nunca he dejado de pensar en ti
como hacerte creer que nunca he dejado de pensar en ti
como jurar que aun te quiero, que aun te quiero.


Mikel Erentxun/JM Corman
Ciudades de Paso


porque el viernes no la canto en Santiago y nos la debía por ESA frase ya mitica.........
tras horas de sueño encadenadas y presiones constantes sobre mi persona, vuelvo la vista atras para recordar el momento en que lo olvidé todo. Ciertamente me hacía falta una noche como la de aquel día, en la que nada importaba, sólo el aZul del cielo y los susurros procedentes de la garganta de aquel sin un gramo de madurez...
todo aquello que durante la semana me había atormentado desapareció bajo el frío de la noche compostelana...

gracias outriñas por ser como sois, aZulado me pones....


camino verde camino verde paloma blanca paloma blanca pelocho rojo pelocho rojo y despertar aZulado cada amanecer...........................................................que fuerte!! hay que estar toliñas...xD

jueves, noviembre 11, 2004

Mi vida en este pueblo junto al mar pasa sin pena ni gloria, con la ilusión con la que yo me entrego a tu cuerpo y a la primavera de nuestra juventud. Olvídame si puedes y huye de esta carcel sin salidas, sin rejas ni treguas, vete lejos a beber la vida sin el lastre de mi presencia. Desprecia los limones y sigue el rumbo de tu alma sin esperar que mis huesos se aten a tus dedos. No escuches el sonido de mi guitarra pidiendote que vuelvas, ignorala. No sientas mis manos rozando tu pelo o desabrochando tu camisa. Sigue el compás de tu sueño sin perder el tiempo. Coge tu pantalón vaquero y sigue la luz de tu destino que, si debe ser así algún día, quizá en otra vida, nuestros ojos volverán a encontrarse bajo el cielo aZul de Granada.
Miro tu mano mientras juegas al ajedrez en mi cuarto. Tirada vestida en mi cama, la cama se me cae encima, cual charco que inunda mis huesos de humedad. Mis sueños me llevan a ti, aunque sienta que todo acabó entre tú y yo. La playa de nuestra vida ya no volverá, ni tampoco aquella estación de tren donde con una sonrisa te dije adios, pensando que era un hasta pronto. Has vuelto pero ya no estás aquí. Tu ropa se la llevó la marea, las olas sin rumbo de la vida. Estamos juntos hoy, pero más alejados que ayer.
Vivir en Soledad es mejor que hacerlo en una sociedad de mentiras. Tu mano aún me hace sentir y soñar al rozar la mía, como dos locos que cierran los ojos que cierran los ojos para saltar un acantilado, con la verdad en sus pies, sin espejos ni maletas que frenen sus impulsos, con el alma en venta, con los pulmones sin aire. Instantes que se repiten en mi mente, tú a lo lejos, seguro de ti mismo, y tu dulce voz que oí caer del cielo, cansada de deambular por aquella carretera solitaria en la que perdí tu rastro una tarde y aún no he vuelto a recuperar.
Un recuerdo fugaz, como otros mil que me invaden, que me hacen volar más allá de las montañas, lejos de caminos preestablecidos por un corazón, al margen de mi destino. Bebo el veneno fino de la melancolía atrapada entre el tacto de tus manos cual mañana fría de invierno con la resaca de una estrella polar que anoche me inundó. El vodka del Moscú de antes todavía recorre mis entrañas desde los últimos carvales en casa, soplándole al miedo en la cara con máscaras de cartón. La ilusión aún gira por mis pensamientos, llorando por la soledad de mis recuerdos que impiden que vea el Sol, ese que me hizo sufrir la feliz despedida absurda de mis amigos, llena de reproches y llanto, que ensombrece el color de lo desconocido.
ya ni siquiera me quedan ideas, no me queda ni inspiracion, hoy es un mal día, y ya van unos cuantos....no se que ha pasado, pero preferia la felicidad de mi inocencia, o la inocencia de mi felicidad...en fin...¿acaso importa?....creo que hoy no podría sentirme más desganada....
gaultimamente me pierdo entre los caminos de los demás, me olvido de mi porque mis problemas son ínfimos, porque el resto me necesita más que yo misma. Da igual que reviente en la soledad de mi cuarto en la soledad de la noche, no importa que mis lágrimas empapen mi almohada o que me despierte a media noche y tantee descalza la ruta a la cocina para empacharme del dulce sabor del chocolate negro...todo eso es insignificante hoy, en estos momentos...
hoy no importo yo, hoy todo ya da igual, la luz aparecerá mañana...no puedo acabar hoy por derrumbarme bajo el sol de otoño, a plena luz del día, tendre que seguir ocultando mis bajos momentos cayendo en una rutina de silencio y melancolia, de soledad encubierta, de hielo en los nervios....
me decias cabecita loca....

la verdad es que me encuentro en un mezcla absurda de locura y desenfreno con una mezcla de incoherencia mental...incomprensible quizas?? seguro, tratandose de mi...

me falta mucho para mi "paz interior" pero seguro que una noite de meigas teñida de aZul, un cumpleaños con vistas A y una conversacion en proyecto con quien me permite derrumbarme ante ella me ayudaran a volver a mi happiness....

todo es cuestion de proponerselo y de desatarse....



sigo necesitando un ICEMAN que me haga poner los pies en la tierra...

miércoles, noviembre 10, 2004

Lejos de tus labios todavia sigo sintiendo tu mirada fija sobre mi. Estas aqui o alla sin importar como ni por que, sin un sentido explicito que te haga sentir o me haga volar. Tendría que sacar más de mi, pero estoy en un letargo interminable que me ahoga, que me presiona, que me inunda y no me deja escapar. Hoy ya no espero nada de mi, ni espero que nadie lo espere, porque desde luego se va a decepcionar enormemente.......


[se ve que tengo el dia tonto, como tantos otros, y desde la noche de anoche hay algo que me impide entregarme por completo a my happy behaviour....no se que sera]

domingo, noviembre 07, 2004

Perdida en un mundo sin brújulas ni timón, sin rumbo ni destino, atada a una balsa a la deriva, naúfraga de la soledad sin espinas, de las rosas sin alma, del viento sin sonrisas...incomprendida o despechada, inundada por la brisa, rodeada de fantasmas que luchan contra su vida. sola y sin ti, sola conmigo, atrapada en la jaula que yo misma creé cuando me quede sin motivaciones, iluminando sin luz, sosteniendo una llama inexistente que surgía del mechero melancolico que un dia alguno me regalo para acabar sin mi y sin su esencia. Escondida de todo y de todos, huyendo deuna carcel sin salida de un zulo sin oxigeno que me va matando poco a poco, harta hasta de mi...sola sin el Sol, en la oscuridad de una noche sin mañana....

asi es como me llego a sentir a veces con sólo cerrar los ojos....

miércoles, noviembre 03, 2004

Duermo sin saber cuando despertaré. Quizás sería mejor no despertar. La realidad es algo efímero, lejano, se acerca peligrosamente sin avisar pero a paso lento. Si caigo de nuevo no podré volver a levantarme. No se comportarme como debiera, no se, debería huir de esta nueva dimension, pero no puedo. Prefiero estar atrapada en un mundo real y con caras ocultas que ante la falsedad de unas mascaras sonrientes. Soy lo que tengo y miro lo que pienso, no se lo que debo pensar ni sentir. Caeré de nuevo en mi misma sin saber hacia donde. No me dejeis con mi Soledad, porque si no caere inexorablemente porque creo que despues de abandonar la necesidad de amar me he quedado con ganas de sentir de nuevo mariposas en el estomago al sentir una mirada con la tuya
Siento un vacio irremplazable. La vieja guitarra no podrá jamás volver a ser un disfraz para mi. Me asomo a la ventana y veo la calle de ayer donde tantas caricias pude encontrar en tus brazos, sin hacer caso de aquel olor a peligro que me daba golpes intentado hacerme volver a mi sitio. Fuimos cobardes que no supimos confesar un amor que ardía en las entrañas haciéndonos mal. Los ponchos de los chicos del Sur nos provocaban sorpresas que nadie podía esperar, ni siquiera aquellos que bajaban tu escalera o la mía, haciéndonos provocar nuestra rendición cada tarde, mes a mes, negando el dorado universo que pretendían hacernos pagar. Era nuestra vida, pero la quisimos perder.
Era un verano como tantos otros. El café matinal le recuerda su triste pasado. Su vida es hoy distinta a la de antaño. Jamás volverá a ser el héroe de su amada. Aquel día no reconocía al hombre que había sido ayer en el espejo que sólo mostraba las noches vividas, y los ojos de un pobre loco atrapado tras su propia pared. La tormenta continuaría un lunes de octubre en el que la lluvia azotaba el tren en el que viajaba, mientras en el jardín de ella reinaba la calma, pues ya había escapado de aquel portal de tu ciudad, donde tantos atardeceres se había perdido.

martes, octubre 26, 2004

Un remanso de paz, alejada de la gente, rechazando el miedo para lograr mi libertad. Los amigos se han marchado, queriendo ayudar a seguir eternamente juntos sin saber que el tiempo es el olvido, pues nunca volveremos a caer al unísono. El sonido no lejano de los coches todavía golpea mi pecho. Cierro mis ojos imaginando que mis alas me llevan lejos, hasta el cielo de un lugar extraño, en el que no he estado desde hace un año. Como una cadena inevitable, el aire nutre mi piel con su luz mientras amanece y sonrío. Respiro tus besos incitada por tu voz en mi imaginación, como la magia perdida que mis oídos no logran encontrar, pues tan solo sienten el correr del agua del arroyo que huele a azahar.

domingo, octubre 24, 2004

De nuevo me dirijo a ti
en una poesía desesperada.
Como si de una canción protesta se tratara
voy a intentar transmitir
lo que en el fondo de mi ser
se esconde y debo decir.
Desde tu marcha todo ha cambiado.
Hay quien ha abandonado el barco
prefiriendo tirarse al mar
que seguir un nuevo rumbo.
Todo es muy raro.
Pero, ¿qué te voy a decir yo?
Si asumes con alegría
la nueva vida que has construído
lejos de tu gente y de tu casa.
Y tú te lo tomas bien
porque es el camino que debes seguir.
Eres consciente del peligro
pero no le das importancia.
Nada se sabe de ti.
Espero que disfrutes si puedes
de tu nuevo destino
y que puedas enseñar allá
lo que has enseñado aquí.
Si no vuelves pronto
puede que encuentres
tan sólo ruínas.

[me faltaba mucho por saber, la preadolescencia es demasiado impulsiva, sobre todo en mi caso, pero las cosas pasan y si Perú esta lejos, León no tanto, y las pequeñas visitas se seguirán agradeciendo]
Sólo son locuras, me repito día tras día, sólo son sueños efímeros que mañana no tendrán ningún sentido, sólo son los restos de una ilusión que se borró de mis pensamientos sin saber siquiera que existía. Son palabras vacías en un cuaderno desgastado por el uso, lleno de ideas esporádicas de un lapiz desconcertado. Son las cenizas de un cuadro quemado por no entender su fondo, de una sabana que alguién tiró en una hoguera de San Juan solitaria bajo la lluvia de junio, la noche mas corta del día más largo...son los recuerdos de un verano no vivido, de un invierno que no se acaba, del rocío de los amaneceres junto al mar, el tic-tac del reloj de nuestra Soledad
O día esta a punto de esgotarse. Os derradeiros raios de sol que verán os seus ollos quentan a súa pel. A Lúa aparece por entre as polas das árbores. Hai lúa chea. As bágoas corren polas súas meixelas. Sen querer, contempla un espectáculo unico. A ras do solo, o astro rei afúndese na terra mentres, ao outro lado, a Lúa xa se ve no alto. Pode ver aos dous á vez pero non se sinte afortunada. Logo sucédense instantes nos que fala o silencio. Nada turba este tristeiro marco. Agora xa só queda a Lúa. Aparecen sombras no ceo da noite. Sécanselle as bágoas, xa non pode chorar máis. Volve a súa faz cara a Lúa. Pregúntalle co seu ollar cánto tempo lle queda de vida. A luz da Lúa ilumínalle a cara. Só isto sírvelle como resposta. Ela recóstase ao pé dun castiñeiro e durme. Soña co seu amor, o seu fatídico amor cheo de desgracia e de dor. Sofre, ten pesadelos. Busca coas súas mans ao seu compañeiro. Non o atopa, esperta. Incorpórase. Sinte frío, treme. Volve recostarse e expira. Na alborada atopan o corpo sen vida dunha rapaza, dunha rapaza que morreu de amor.




[primaveira 2001]
Amor, ¿por que tienes 2 caras?
Me buscas y me evitas,
me encuentras y me esquivas.
¿A qué viene esto?
Quieres jugar con mis sentimientos,
o quizás sólo sigues tu instinto.
Intento buscar en mi interior
pero no puedo encontrar nada.
Déjame penetrar en el fondo de tu alma
en tu más oscuro subconsciente,
para que vea en ti lo que quiero ver.
¿Por qué no intentas ver en mi?
¿Por qué no haces lo que yo?
¿Por qué...?
Pienso en ti y sonrio,
sonrío como una estúpida,
una estúpida enamorada.
[vista atrás y todavía me sorprendo, nunca estuve enamorada de mi niño...ni falta q hace...xD, afortunadamente, lo comprendi antes de que fuera demasiado tarde....]

jueves, octubre 21, 2004

sorprendida por la ausencia de una monotonía q me perseguía sin saber el porqué, me sumí en un eterno sopor que me aleja del mundanal ruído, como una mañana de un octubre lejano que existió ayer y hoy ha muerto en el olvido. Congestionada por la candidez de un jersey recien lavado con un inapreciable olor a mandarina que debería impregnarme y a penas se acerca a mi olfato. Pretendo caer en mi Soledad, pero hay quien no me deja...

martes, octubre 19, 2004

A veces no me reconozco, me atrapa mi propia neurosis, soy victima y verdugo de mi misma y no se escapar, no puedo y quizas no quiero. Me pierdo en mi subconsciente y cuando salgo a la superficie no se ni donde estoy y estallo con esas pèqueñas cosas que no deberían tener la menor importancia. Quisiera poder huir de la soledad que me persigue y no me deja un minuto de reposo, caigo una y otra vez en mi propia indecisión, subida en un carrusel que me devuelve siempre al mismo lugar, a una existencia q nunca ha estado vacía y siempre ha intentado aparentarlo. Me disfrazo con máscaras de yeso que se adaptan a mi piel como si formaran parte de ella, matizando las curvas de mi cara de manera que apenas se pueda apreciar la diferencia, a menos que me conozcan bien, lo cual de hecho no es demasiado complicado. Me repito a mi misma la misma frase gastada empleada antaño en las calles del inferniño, frases sobre la vida y oa amistad recicladas en el cemento de una cancha de baloncesto de barrio, como esa llamada que esperaba y no quería que llegara, como esa etapa que cerré y otros se empeñan en abrir. No quise ser dura sin reflejar una realidad, no me acuses de un error que no he cometido, no intentes que cargue con un culpa que no me corresponde. Siento no poder decir completamente adios al pasado de mi presente, pero por lo menos, tardara en volver a afectarme, si es que algún día vuelve a hacerlo.




[reformado a medida que lo escribo por un mensaje que no debió haber llegado nunca, pero en principio dedicado a arrepentirme de una mala reaccion, para variar en mi, con quien menos se lo merecia]

domingo, octubre 17, 2004

En la noche se dibuja una sombra perdida dirigiéndose a las rocas. La tempèstad azota el mar. Las barcas tiemblan , saltan y caen al agua. La Luna está oculta tras las oscuras nubes tormentosas; tiene miedo, por eso se esconde y huye de los claros. Su oído escucha, escucha truenos. Y tiene Miedo. Se encuentra solo, solo entre la Vida y la Muerte. Al fondo, el Cielo. Pero no es el cielo de siempre, es un cielo extraño, no es su cielo. Abajo, el mar, pero ya se sabe que el Mar es mucho mar. El Mar tiene vida propia, el Mar siente, al Mar le duele. Y el Mar lo aprecia, le tiene cariño al joven marinero. No desea su muerte. Por eso le ha pedido al Viento que se alíe con el Cielo para hacerle embravecer y hacer sentir al joven Miedo. No miedo de morir, pues ese miedo alberga su alma desde y por siempre, sino miedo de lo que va antes de la Muerte...


[una historia de marineros al más puro estilo Dea pero con final feliz de aquel curso de 4º, lastima que la informática hiciera que se quedara a medias....]

domingo, octubre 10, 2004

un día de perros, una lluvia infernal, vientos huracanados han ido quedando atrás, menos mal, todo va bien, las cosas vuelven a ser como yo deseaba, y sin hacer nada, sin intervenir en absoluto, dejando que las aguas vuelvan a su cauce por si solas...

[para mi gente que aunque a veces la haya tenido descuidada, que habría hecho yo sin ella...]

California

Ya estaba yo tardando demasiado en poner una cancioncilla de Erentxun, más que nada por no saber cual escoger...Me he decantado por esta pues es la primera que oí suya en solitario, al menos siendo consciente de que era él. Fue tan sól el final, en los 40 Principales,pero al poco tiempo la escuché completa aunque no de su voz (sino en la de Ernesto, una deuda que tengo con él por eso nunca me llegó a poder desquiciar por completo...). Aquel fue el inicio de todo esto asi que allá va...(por eso es tan especial para mi)




Despiértame en California
despideme de las sombras que hubo en mi
tu alma gemela
la encontrarás siempre a tu lado.

Déjame entrar
de puntillas por ti
hazme vivir cada verso que te di.

Hay poco que perder
pero mucho que ganar
nos queda tanto por vivir.
Hay poco que perder
pero mucho que ganar
nos queda tanto que decir.
Vamos a hacer borrón y cuenta nueva.

Recuérdame
que no vuelva a recordar
y hazme olvidar
si no puedo olvidar.

Quiero que sepas
que no lloverá
sobre mojado nunca más.

Hay poco que perder
pero mucho que ganar
nos queda tanto por vivir.
Hay poco que perder
pero mucho que ganar
nos queda tanto que decir.
Borron y cuenta nueva ya veras.

Despiértame en California junto a ti.


[dedicado a Iciar por que si no es por ella no habría entrado en el pedazo de foro, a Maria pq se que tb le gusta, al pequeño Mikel aunque de momento solo le "suene" Amara, a Moni por ser un solazo, a Maria, a Maite, a Mar, a Mila, a Toño, a Over (weno Gonzalo xD), a todo el foro en general y por supuesto a Él: Mikel Erentxun, gracias]
Voz quebrada
en el espejo de mi alma
pienso en ti
olvidando que existe un mañana.
Yo contigo o tú sin mi,
nada importa
si no estás aquí.
Esas risas impacientes
surgidas de la locura
y las sonrisas inocentes
que brotan de almas puras.
Aquel símbolo que te robé
de amistad reconvertida tras las dudas,
y esas confesiones
de un atardecer de agosto.
Y ese concierto de Hombres G
que me hizo recordar
qué sentia yo por ti;
y que tardes de aquellos sueños
nos quedaban por cumplir.
Temblando pasé esa noche
y aun con los ojos cerrados
no pude dormir.
Te necesito, ¿qué será de mí sin ti?
Te quiero te quiero
y no hago otra cosa que pensar en ti.



[escrito de recuerdos con mini-homenaje a HG al final...a las tantas de la madrugada tras el concierto en el Reina Sofía al que fui con cierta "parejita" también amante de su musica y de Deivid Samers, no era asi carlitos?? jeje]
En la arena de la playa
una tarde escribí tu nombre
y, sin querer, lo borré
para evitar admitir
que mi amor es enorme
y eterno, porque aún te quiero.
Esa inicial
tatuada a la orilla del 23 de agosto
que me hizo olvidar,
a la vez que odiar
una conversación anterior.
¿Sabes?, no puedo olvidar
lo que siento por ti,
pero somos amigos
y lo prefiero a perderte.
Bueno, en fin,
ya hablaremos.
¡Quiero sabe!
Quizás algún día
podamos amarnos.



[verano 2003, el olvido no es inalcanzable por lo visto...]

15/07/03

Hoy me he dado cuenta de algo,
que no te necesito,
que puedo vivir sin ti.
No es que ya no te quiera
ni que dejaste de importarme,
sólo se trata de autosuficiencia,
de la independencia que me atrae.
He descubierto que hay otro mundo,
mucha gente que me quiere y me ama,
todo a mi alrededor ha cambiado,
no me amas y no me importa nada.
Te querré y te respetaré
pero ya no sufriré por ti,
no sigas jugando a quererme
que, aunque te adoro,
es el momento de pensar en mi.

01/03/03

¡Que dulce alegría se siente
al saber que tienes una amiga!
Una amiga, a veces, es mucho pedir.
Alguien que te quiere
y te apoya incondicionalmente,
¡es tan dificil de conseguir!
Yo soy afortunada
puedo decir que tengo una amiga
o dos, incluso tres.
Soy tres veces afortunada.
Sin embargo
las personas de las que más esperas
a veces te traicionan
y otras te ignoran.
Lo bueno es saber hacia donde mirar.



[es bueno ver que todo eso ha pasado ya y he recuperado aquello que perdi, chicos os quiero, gracias por seguir ahi y por tardes insignificantes como la de hoy...todo irá bien...]

sábado, octubre 09, 2004

Desasosego, medo
¿Por que sinto isto?
Odióme a min mesma
por levar un dobre xogo.
Pero esta non é a miña vontade.
Eu non elixin os meus sentimentos,
un frío recorre o meu corpo.
Non quero durmir para non soñar
pero tamén quero soñar
para aclarar a miña vida.
Dime o que sento se é que o sabes.



[eh...No Coment]
Por que cuando te llamo
no captas la indirecta
y tengo que explicarlo de mil formas más.
Sé que eres mi amigo
y yo soy tu amiga.
Esta situación jamas se romperá.
Peroyo necesito que esto avance
acércate a mi
o estamos como antes.


[en fin que horror!! es terrible!! no se ni como lo cuelgo....además, si es como mi hermano!!!! hay que ser degenerada...]

12/07/03

Nuestra unión en alianza
jamás desaparecerá,
estará por siempre en mi memoria
y nadie me la quitará.
Al sentirlo en mí,
en mi piel, recuerdo que una vez
me enamoré de alguien que me quería,
pero no lo suficiente,
y siempre será así.
Podrá morir este amor,
podrá mi alma
apartarte de mis sueños
mas nunca se borrará
de mi corazón tu sonrisa;
jamás olvidaré este sentimiento.
Intentaré de nuevo evitar la pasión,
frenar impulsos
que empujan al amor.
Quizás lo logre algun día,
quizás se esfume de un plumazo
este amor indeseado,
que duele y hace herida;
pero jamás desaparecerá
de mi mente tu mirada,
jamás olvidará mi amor cuanto te quiso,
ni los sueños en que tus besos
eran los testigos
de una amistad que acababa
porque este amor comenzaba.
Puede que deje de amarte,
pero jamás dejare de quererte;
no volveré a desearte,
pero siempre ansiaré verte.
Y nunca olvidaré lo que me hiciste sentir,
y como con tu actitud
me hiciste sufrir.



[las tonterias que se llegan a decir por un puto anillo....hay que ver!!! pero bueno, en fin...]

jueves, octubre 07, 2004

Odio

Te odio por ser perfecto,
por tener esa chispa que me enamora.
Te odio porque te quiero.
Y me odio a mí por quererte,
por sentirte y soñarte.
Odio pasar el día pensando en ti,
odio no poder concentrarme
porque no estás aquí.
Odio esa sonrisa que me quita el sueño
y esa mirada que empapa mi alma.
Odio todo lo que me haces sin querer
y lo que no haces por no saber.
Odio que no me quieras como te quiero yo.
Odio quererte, me odio a mí.
Te quiero.



[y que a mi me encanta este poema!!! no sé si influye que lo escribiera en la última página de mi libro de Economía de 2º de Bach. al lado de Tú o si es que me creo "Revolver"....]
Esta incertidumbre
está matándome,
ojalá tuviera poderes
para no seguir amándote.
Dime algo
pregúntame, contéstame
pero no sigas así.


[otro viejo escrito que no sé ubicar]
¡Qué felicidad me inunda!
Todo mi ser se empapa de amor,
de sueños y esperanzas
de dicha.
Por qué este sentimiento
aflora de mis entrañas a mi piel.
Qué es la Felicidad,
qué clase de sentimiento
te sitúa sobre una nube imaginaria.
No sé lo que es
es algo incomprensible,
no sé lo que es
pero me gusta.



[pero yo era tan feliz de aquella??? parece ser que si, pero creo que tras un par de añitos, hoy lo soy más]
Chove,
empápome de bágoas dos anxos.
A roupa apégaseme á pel.
Pecho os ollos
imaxino que estou no lugar onde estou
cos ollos abertos.
Cóllesme polo van,
bícasme na meixela,
mírasme aos ollos.
Pecho os ollos
e apértasme mentras me bicas nos beizos.
Abro os ollos e desapareciches.


[despois de moitos arranxos asi quedou isto...tampouco é para tanto non?]
Quero que veñas ao meu lar
que me collas e me abraces
que me digas que me queres.
Quero que desexes verme
que sorrías ao estar comigo
que me biques sen medo.
Quero....


[que non!! se eu non quería tal...se era o meu irmaíño querido, alguén que xamais me poderá facer dano, non como aqueles que son capaces de perturbar a miña tranquilidade dando sinais de vida neste preciso instante]
O Sol agarima a miña ialma
o Sol éncheme o corazón
o Sol alumea a miña existencia
o Sol es ti, Amor.




[será por iso que a súa cor favorita era o amarelo?? xD, quéva!!! si él nunca podería ser o meu Amor, aínda que sexa un Sol, sobre todo ultimamente....]
Se agotan los minutos del dia, ya no puede echarse atrás el nauseabundo sentimiento de la Soledad apagada que se intenta apropiar de mi sin llegar a conseguirlo en ninguna ocasión. Se me cierran los ojos pues los parpados pesan más que en aquellas sesiones de relajación pre-exhibición que añoro aún hoy. Me arde la sien como siempre me ocurre en momentos como los de ahora, pero disfruto de mi presunta enfermedad. La Soledad me persigue y yo huyo de ella constantemente, día a día, a cada instante. Y nunca es capaz de alcanzarme, porque siempre hay alguien que me saca de mi absorta inquietud que no me deja vivir. El eco de un televisor encendido resuena en mi cabeza mientras arde toda mi piel y mis mejillas. Planes insignificantes me hacen despedirme de mi misma, decirle adios a mi locura, a esa desquiciante esquizofrenia que me inunda en ocasiones y me impide razonar como debiera. Ya ni siquiera hay quien ocupa mi mente como antes, ni muchisimo menos mi corazón. No es que ya sea incapaz de sentir, pero sé que durante un tiempo mi corazón estara lleno de amor hacia las personas que realmente se lo merecen, sin que ninguna de ellas prevalezca sobre las demás.




[aprovechando el momento, quiero darle mi enhorabuena a María por su peke que ya ha nacido esta madrugada, por fin!!!! que ganitas de verle la carita ya al pequeño M despues de todos estos meses, dentro de nada nos plantamos en la Coru y pasamos un ratillo con el enano que al parecer es precioso y con ojitos verdes xD....abrigate, que hoy el día enfría un poco más]

martes, octubre 05, 2004

Crei querer volverme a enamorar, por un instante pense en lo dulce del amanecer de la inocente mirada de seducción, pero de pronto recorde tambien el dolor que me hizo echarme atrás. Me prometi desterrar el amor, decir adios a esa clase de sufrimiento gratuito casi voluntario, como una actividad masoquista que solo acaba por sumirnos mas en un abismo catastrofico descomunal qeu lo unico que puede aportar es el mayor golpe jamas contado. Hoy por hoy, simplemente me refugio en el cariño y si acaso, llegado el momento me entregue a la pasión.
Durme meu rei
durme no meu regazo
que nos soños todo é mais claro.
Pensa en min
quereme, bicame,
equivoqueime
a que durme son eu.


[lonxanos sonos con meu veciño, en fin que pena!!]
Es todo tan dificil...
El amor juega y se escapa
en la soledad de la noche
tu imagen ilumina mi alma
y te vas.
No puedo quererte
te veo y se me parte el alma
enamorarme me da miedo
no puedo, me falta tu calma.
Ojalá no quisiera quererte
no ansiara amarte como lo hago
te quiero, no puedo ¿Que hago?
¿Por que es todo tan dificil?
No puedo quererte
y aun asi te quiero
me haces falta
y tengo miedo.
No puedo enamorarme
y sin embargo te quiero,
no debia de quererte.
Me hago daño a mi
te lo hago a ti y a todos .
Te quiero, ¡oh, si! pero no,
no puede ser.
Me estas volviendo loca
no puede ser, yo te quiero,
no permitas que te ame
haz algo porque yo no puedo.
Luvia de amargura
inunda mi camisa
y no la tuya ¿lo entiendes?
Es simple, te quiero
me duele, no es justo.
Te quiero.



[uff cuanto tiempo!! cosa de 2 añitos o asi...eso de no querer enamorarse y no poder evitarlo...que bonito seria volverlo a vivir, no??]

01/03/03

Os meus versos non eran meus
non representaban a miña realidade.
Cada vez que os leo
non atopo os sentimentos
que debían conter.
Supoño que o sentido da literatura
foi o que os inspirou
e fixome sentir
cosas que non sentia
ou que esaxerei.
Algúns son verdade
podo recoñecer neles a miña ialma
pero outros semellan a irrealidade
non sei que facer
pero sei que debo saber
que os meus últimos versos
son os que mellor poden dicir que son os meus.

30/01/03

No se muy bien lo que siento.
Lo que empezó siendo un juego
ha terminado por volverse realidad.
Siento, espero,
sueño, siento de nuevo,
una evidencia oculta
que solo se muestra
a los ojos de un amigo,
de aquel que me conoce bien
y adivina mis pensamientos ocultos.
Después de todo
la evidencia no lo es
y lo que no se oculta, sale a la luz.
A veces no entiendo,
no comprendo mis propios versos,
mi propio yo.
Quiero evitar sentimientos que no puedo
quiero reprimir emociones que no debo.
Si no fuese todo tan complejo...
Cómo puedo hacer
para que este amor no destroce mi ser.

15/08/02

Destellos de luz deslumbran mis ojos, lágrimas inquietas abandonan la esmeralda, melancolía inexplicable y una paz interior. La melodía suena y vacía los problemas, un sonido envolvente dibuja una tímida sonrisa que tiñe de felicidad y calma el dolor. La indecisión, la traición y el deseo se entrelazan en el alma como el espiritu y el cuerpo se cruzan en el camino del sentido. Una pluma y una guitarra, una voz y una ilusión. La vida es un dibujo abstracto, una música orientada a los sueños, un barco a la deriva en un mar de esperanza. Una ilusión rota y un corazón hecho añicos bastan para despertar la tempestad. La calma llega con la melodía de la paz y el sentido de una nueva ilusión, ambas cosas unidas, pues dispersas ya no son. Una respiración entrecortada, un sentimiento por mostrar a esa hoja en blanco con esa nota por llegar. Amor, pasión, virtud, dolor. Música y vida, palabras de aliento, anhelo herido, mi dulce tormento.

13/09/02

Amor, te di mi vida
y si buscas en tu corazón
la encontrarás,
pues la guardaste en un rincón.
No te vayas de mi, sé que no me quieres
puede que nunca me hayas querido
pues nunca lo has admitido.
Quizá vi lo que no era
o no supe ver lo que fue y ya no es.
Te adoro aunque tu no
te espero y no vendrás
en mi vida no hay más que tú
supongo que lo sabrás.
Solo soy tu amiga, ella es mas
si la vida te trae e mi
quizá consigas que deje de llorar

lunes, octubre 04, 2004

creo que por hoy ya llega aunque a penas he aportado nada nuevo, mas bien viejas sensaciones. creo que el cansacio puede conmigo y habla en mi nombre al decir que en estos instantes no meenvuelve ningun sentimiento mas que el deseo de agarrar mi colchon y olvidarme de mi consciencia por unos instantes (de hecho, horas). Mañana la ilusión dejara paso a la rutina y el otoño melancolico que anochecio en Esteiro hoy. La estabilidad fraguara mis senderos por el absurdo recorrido de la rzaon y la presupuesta responsasbilidad. La vida vuelve a ser lo que debiera...O ALGO ASI.



[en fin, _akasoimporta_ ??? o era otra cosa?? que mas da, si es que...es realmente esto lo que debe ocurrir!!??]
Ven a mi amor
no te escapes,
no huyas de mi
porque la Muerte me persigue
y me puede alcanzar
si te alejas de aqui.




[2001, aproximadamente]
Me falta el aire, ¿respirar? lo intento pero no puedo. No soy capaz de evitar una respiración inalcanzable, lejana...Lo consigo. Miro a mi alrededor. Hay mucha gente pero estoy sola, an la más completa Soledad. La vida continúa a mi alrededor, todos siguen su camino y yo estoy parada. Horas que se congelan en un instante. Giro, solo se mirar, mirar y escuchar. Mi mente está en blanco. Mis piernas no responden a mis impulsos. Siento que soy un fantasma. Mas no es asi. Alguien se acerca, me mira y me habla. No le respondo. Insiste, yo sigo en mis trece. Otro me da una palmada en la espalda. Caigo. Muero.



[tras casi 4 años aun no he sido capaz de abandonar por completo esa sensación...]

domingo, octubre 03, 2004

Yo ya no se nada. No se ni quien soy yo, ni quienes los que me rodean. No entiendo mi ser ni intento comprender el tuyo. Cuando por fin me decidi a dejar atras todo el dolor más grande que senti y ni siquiera puedo estar bien del todo porque si hay algo o alguien que sea importante para mi no esta bien, yo no puedo estarlo. Lo siento, por ellos y por mi, pero es asi. La incoherencia que me oprime de tu ser, me vuelvo loca tan solo pensando en la incongruencia de tus actuaciones, no se ni que hacer, ni que decir, ni que pensar. Mi personalidad no cuaja con las palabras sin sentido, con las frases entrecortadas, con las miradas furtivas...no puedo más. No me gustaria estar de nuevo en el pellejo de aquella inconsciente que anteponia las necesidades de todos antes que las suyas. No quiero acostarme cada noche pensando que he hecho para merecer semejante comportamiento. No quiero estar dia tras dia centrando mi ira en ti para luego acabar camelada con un par de frases bonitas que me hagan olvidar mi frustracion, y que se repita a cada momento...como desde el primer dia que te conoci. Me alarma continuar el resto de mi vida asi; necesito algo que me haga seguir, que me haga darme cuenta de que no me estoy equivocando, de que esto puede ser bueno despues de todo, de que no es un error intentar salvar esta presunta amistad que un dia nos unio y espero que lo siga haciendo. ¿Acaso es mucho pedir? No lo creo. No pido nada más que puedas acercarte a mi como antes y me expliques (en algún momento en el que no estes contento) que nos ocurre, aunque se casi seguro que nos era asi...

08/09/03

Un minuto siempre es la clave,
un minuto nada más,
tan sólo un minuto.
Es suficiente para saber
lo que siente tu corazón
repleto de rosas,
rosas rojas y blancas
con destellos amarillos.
Tú eres ese minuto,
el minuto cíclico que se repite,
aquel en que se basa mi vida,
rodeado de rosas;
ese que deseo,
el que no permito que me abandone.
Quedate aqui,
perfumando mi vida con tu fragancia.
Un dolor sen fin
oprime o meu peito
terrible desengano
chorado e tristeiro.
Sinto medo e impaciencia
é como se isto non fose rematar
quero rir e non chorar
e agora so podo amar.
Amar en silencio.



[Primaveira de 2001]