Mostrando entradas con la etiqueta Mis Estrellas de la Suerte. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Mis Estrellas de la Suerte. Mostrar todas las entradas

martes, marzo 12, 2019

domingo, noviembre 04, 2018

Vilas do outro lado da ría


Poucos lugares me atrapan do xeito en que o fai a túa vila
poucas persoas consiguen facerme sentir na casa sen estalo.

Hai amizades que son más grandes do que puidesen parecer nun principio,
hai amizades que valen máis polos silencios e as miradas que polas palabras...


miércoles, julio 06, 2016

Perderme para ser quen de atoparme


Non sempre foi fácil manter a compostura,
non sempre foi fácil mirarme no espello e recoñecerme, 
non sempre foi fácil non perder o Norte.

En realidade, nunca o foi.

Pero, a diferenza de antano,
aprendín a recoñecer a que manos debo aferrarme.

Aprendín dos cantautores de turno
e dos amigos que en realidade non o eran
que non é bo dar todo a quen nin o pide nin o quere,
nin moito menos a quen non da nin as grazas.
Máis si paga a pena entregarse a esas almas boas que,
aínda que as veces nos custe velas, 
sempre están aí, esperando que confíes nelas.

E nunca marchan.

miércoles, febrero 10, 2016

Tender la mano


Tiendo muchas veces la mano y, siempre que lo hago, es de corazón. Sobre todo a esas personas que se lo merecen más que nadie. A veces pienso que doy mucho a cambio de nada. Y a veces se me olvida que dar es la mejor forma de recibir.
A veces, un abrazo puede decir muchas cosas. Puede encerrar un "Gracias" velado o un tímido "esto era lo que estaba necesitando". Dar un abrazo es el mejor regalo que puedas recibir, cuando ese abrazo es sincero y es correspondido. Y, a veces, te recuerda que, por muchos años que pasen, has dejado una huella imborrable en aquellos a los que has dedicado tu tiempo y tu cariño. 
Porque para vosotros mi mano siempre estará tendida y podeis estar seguros de que, como unos días atrás, jamás os soltaré.

miércoles, enero 27, 2016

Re.Amistamiento


Empezar a recuperar, de repente,
todo aquello que creía perdido.

Y sentir como respirar vuelve a ser fácil.

miércoles, agosto 26, 2015

Y si... todavía?


A veces me pregunto, si todavía merece la pena, 
si aún debería seguir esforzándome, 
si todavía queda algo por lo que luchar, 
si aún queda algo de esa infancia que echo de menos cada día...

martes, agosto 11, 2015

Obstinación



Nos empeñamos en estar solos, en escapar del mundo.
Y, a veces, solo necesitamos cerrar los ojos
y sentirse abrazados por alguien que te quiera de verdad
y que tenga la osadía de intentar entenderte. 
Pero sólo a veces...

lunes, agosto 10, 2015

Amiga Soledad.

Me encantaría tener amigos, de los de verdad, de esos que, si lo necesitas, te regalarían una parte de su hígado, porque saben que tú harías lo mismo. Me encantaría conservar los Amigos de Toda la Vida, a pesar de los años, sin condiciones. Sentir que no las el tiempo cada vez que les miras a los ojos. Pero supongo que no todo el mundo tiene esa suerte, que la soledad de la vida adulta es un precio que tienes que pagar cuando creces, del que sólo escapas si realmente lo mereces. Y no importan los sacrificios que uno llegue a hacer, no sirve para merecer una amistad verdadera. De esas que te curan el alma. De esas que, cuando se extinguen, te la achican hasta límites insospechados.

martes, mayo 05, 2015

aiRe


Es difícil explicar cómo, cuando te falta el aire, 
a veces el silencio cómplice es la única forma de respirar.

martes, marzo 24, 2015

hastaelinfinitoymasalla


Escaparme contigo del mundo es la mejor cura para cualquier tipo de mal. Porque, aunque ya lo sabía, nunca está de más recordar que si tú conduces, yo podría ser tu copiloto hasta el fin del mundo. Y es que no importan los reveses de la vida o la desgana, mientras queden momentos que podamos guardar en nuestro recuerdo como pequeños tesoros. Porque lo que importa al final, es haber podido compartir un puñado de instantes inolvidables con personas que merecen la pena. Y todos los demás con quien se lo merezca más. Y es que cada vez tengo más claro que no mi único hogar es aquel en el que estés tú, y todo lo demás es secundario. 

martes, marzo 17, 2015

Amiga Soledad



Y es que un martes cualquiera la Soledad puede ser la mejor de las compañías. Porque hay momentos en los que no puedes soportar a la gente que te rodea. Quizás porque tampoco te puedes soportar a ti misma. Y piensas que en esos momentos sólo podrías soportar a un puñado de personas en el mundo, y la mayoría están lejos o muy lejos. Pero, a veces, solo necesitas a una. Y las miradas en silencio son, en ocasiones, la mejor manera de curar la Soledad. Escogida o no. Porque hay personas con las que el silencio compartida es la mejor de las conversaciones. Porque hay personas que significan mucho más de lo pudiera parecer. Porque refugiarse en Soledad no siempre es la mejor opción. Y que nunca falten acordes para acompañar los silencios y la Soledad.

miércoles, marzo 04, 2015

A lus dun sorriso




Hai sorrisos que alumean unha semana enteira
e nin sequera son conscientes.

Hai sorrisos que che devolven o sorriso
e nin sequera sabes por qué.

jueves, febrero 19, 2015

Mi Paracaídas y otras historias


Toda una vida aprendiendo a saltar sin cuerda
y ahora, además de cuerda,
he encontrado un paracaídas.

Y ni siquiera lo sabe.

lunes, noviembre 10, 2014

Ansiedade en Fa menor

Impotencia, rabia, enfado ... ganas de empezar a berrar e non parar até quedar sen voz. Todas esas cousas que pensaba que xa non tería que experimentar tan a miúdo como antes e, non obstante ....

Sentirme soa, de novo, a pesar de que non o estou. Que me escoitan, que me comprenden, que me queren ... mais sigo sendo incapaz de abrirme de todo, de confiar na xente que me rodea. Excepto en ti, que cargas coas miñas dúbidas, coas miñas preocupacións, cos meus anhelos ... con todas e cada unha das miñas cruces. Axudándome a seguir camiñando, a non caer, a non deixarme afundir polos tropezos.

E sigo a sentirme incapaz, como antes, como sempre. Sigo sen recoñecerme no espello, sen verme como antes, como xa non recordo cando foi a última vez... E, ao mesmo tempo, sigo sin ter razons para sentirme así. 

Parece que xa nada ten sentido, a estas alturas.


lunes, octubre 27, 2014

Cando a Morriña ten nomes e apelidos e se enmarca nun recuncho do barrio.

Hai tres días volvín por un barrio que sempre foi un pouco meu. Polo barrio da xuventude da miña nai, onde naceu a miña paixón pola nosa música e o noso baile, quizáis tamén o xerme da miña vocación educadora. Quen sabe, ás veces penso que ese barrio foi o principio de todo. Hoxe soupen que se cumprían trece anos do principio da fin desa relación de pertenza a ese barrio, que nunca foi real, mais sempre foi de verdade. Hai trece anos marchou a persoa pola que eu fun a ese barrio e pertencín, por uns meses, á agrupación folklórica á que sempre quixera pertencer, o primeiro dos meus soños cumplidos.  E cando Él marchou non puiden volver. Moitas veces intenteino, mais nunca o conseguin. Quizais porque a mellor tazón que tiña para facelo tamén acabou por marchar uns anos despois, e non puiden soportalo. E sigo sin poder soportalo.
Hai tres días volvín ao barrio e pasei diante do local de ensaio e recordei cada instante, cada canción, cada venres... e fun incapaz de tan sequera tentar entrar. E cada vez que os vexo actuar pola comarca adiante non deixo de recordar, de sentir a morriña máis tremenda que nunca tiven (dese barrio, desa xente, daquel tempo) e, porén, sigo sendo incapaz de tentar volver.
Trece anos son moi poucos para olvidalo a Él, para olvidala a Ela, para olvidar o feliz que fun eses meses alí. Trece anos son demasiados para non tentar volver, aínda que siga sentíndome incapaz.
Débollo a eles, a fin de contas, a miña morriña ten nomes propios.

viernes, agosto 01, 2014

{CuandoMenosLoEsperasLlegaATuVidaLaPrimavera}


El año de los cambios


Terminó un año de cambios. Hace un año cumplía 28 bien rodeada, solventando cuentas pendientes, y todavía dudando de si la decisión más difícil que había tomado nunca era, en realidad, acertada o no. Un año después, puedo reconocer que no solo fue acertada sino también necesaria, y que he crecido en este último año, más de lo que podría imaginar, porque nunca es tarde para aprender, no solo de los que van por delante sino también de los que llegan detrás. La sombra de los 30 se acerca peligrosamente, pero si los cumplo tan bien rodeada como lo estoy estos días, que vengan los que quieran. Gracias a todas mis estrellas de la suerte por no dejar nunca de iluminar mis pasos.

martes, junio 17, 2014

Señales en el buen camino



Saber que lo estás haciendo bien, que al fin has acertado. Que muchas veces no tomar una decisión era la decisión más difícil, pero tomar la adecuada parecía vertiginosa. Y lo fue. Pero también un regalo. Quizás porque me ha costado diez años y casi diez meses decidirme a ser feliz, y darme cuenta de que podía hacerlo, y lo estaba consiguiendo. Porque aprender a quererme ha sido más difícil que dejarme querer, pero sin haber hecho lo segundo jamás podría haber intentado siquiera lo primero. Y es que es más fácil ser feliz con tu vida, cuando te enseñan a quererte de verdad. Y eso sólo pueden conseguirlo los que te quieren de verdad. Saber que se acerca el balance más intenso, pero también más positivo de los últimos años. Y sonreír sólo con imaginarlo. 

martes, abril 15, 2014

Ternura vs Vértigo



Cogerte en brazos es soñar, sonreír y llorar de alegría sin lágrimas.
Cogerte en brazos es una caricia al amor, a la amistad, al pasado, pero sobre todo, al presente y al futuro.
Cogerte en brazos es volar, con alas de plata y sin plan de vuelo.
Cogerte en brazos es ser feliz y, a la vez, añorar algo que nunca has tenido, o que quizás nunca tendrás.
Cogerte en brazos es irradiar ternura por cada poro de la piel.
Cogerte en brazos es sentir vértigo ante una vida incierta sin plan b, cuando no termina de funcionar el a.
Cogerte en brazos es, siempre, un placer al que no estoy dispuesta a renunciar.