miércoles, febrero 14, 2018

Nunca, Nada, Ningures.



Cando tes a alma e a conciencia tranquilas non escapas do teu pasado, 
nin sequera do que máis dano che fixo. 
Por fortuna,
hai portas que chegan a pecharse silandeiras,
 sen portazos nin avisos.

viernes, noviembre 24, 2017

De haikus, cancións e fotografías en blanco e negro



Ás veces, taño arrebatos de infancia, dunha morriña temporal que non teño moi claro por que aínda non aprendín a esquivar. E pecho os ollos e recordo a miña vida como unha desas películas de Superocho que nunca filmei. Supoño que será Novembro, que aínda provoca ese tipo de sensacións en min. E volvo a ler compulsivamente e a escribir haikus, escoito en bucle a banda sonora original da miña vida e publico fotos en redes sociais desa nena que xa non son, en Branco e Negro, precisamente, para recordarme que xa pasaron demasiados outonos, pero que, a pesar de todo, dentro de min, esa nena aínda respira. E non só iso. Esa nena xa non cala. Berra como adoitaba facelo ante as inxustizas e agora berra cando considera que estou traizoándoa. E eu, eu empezo a escoitala, por fin. Despois de tantos anos afogándoa. E escribo odas a esa infancia e adolescencia que construiu o que son, aínda que leve anos escondéndoo. Non, definitivamente, non todo tempo pasado foi necesariamente mellor, pero non hai como escoitar o pasado para revirar o teu presente e comezar a construír ese futuro que levas tantos anos aprazando. Xa non hai excusas, esa nena non te vai deixar renunciar aos teus anos. E, de repente, daste de conta de que levas máis dun ano aprendendo a xestionar as emocións. E descobres que, en realidade, estás aprendendo a facelo de verdade. Porque esa sensación que non sabes identificar é a felicidade, e a ela tamén hai que acostumarse.

sábado, octubre 29, 2016

Si la gente supiese...

Si la gente supiese lo mucho que sufro,
si la gente supiese lo mal que me siento,
si la gente supiese lo fracasada que soy,
si la gente supiese lo perdida que estoy.

Esta no es mi vida, mi vida ya caducó.

Nadie lo sabe, nadie lo quiere admitir,
pero los mejores años de mi vida se fueron, 
volaron entre indecisiones y malas decisiones,
se escaparon, me abandonaron.

Y ahora, ¿ahora, qué?
Nadie lo sabe, nadie.

sábado, agosto 20, 2016

Ninguén entende o que eu sinto, ninguén comprende as miñas preocupacións. Síntome soa, nun mar de profundas inquedanzas que, en realidade, só me atinxen a min.
Ninguén sabe cómo se me encolle o peito pensando en futuros que parece que nunca virán. Ninguén sufriu esa ansiedade que me oprime o peito.
Supongo que, no fondo, ninguén me coñece de veras, porque ninguén estivo antes na miña pel...

miércoles, julio 06, 2016

Perderme para ser quen de atoparme


Non sempre foi fácil manter a compostura,
non sempre foi fácil mirarme no espello e recoñecerme, 
non sempre foi fácil non perder o Norte.

En realidade, nunca o foi.

Pero, a diferenza de antano,
aprendín a recoñecer a que manos debo aferrarme.

Aprendín dos cantautores de turno
e dos amigos que en realidade non o eran
que non é bo dar todo a quen nin o pide nin o quere,
nin moito menos a quen non da nin as grazas.
Máis si paga a pena entregarse a esas almas boas que,
aínda que as veces nos custe velas, 
sempre están aí, esperando que confíes nelas.

E nunca marchan.

domingo, febrero 14, 2016

miércoles, febrero 10, 2016

Tender la mano


Tiendo muchas veces la mano y, siempre que lo hago, es de corazón. Sobre todo a esas personas que se lo merecen más que nadie. A veces pienso que doy mucho a cambio de nada. Y a veces se me olvida que dar es la mejor forma de recibir.
A veces, un abrazo puede decir muchas cosas. Puede encerrar un "Gracias" velado o un tímido "esto era lo que estaba necesitando". Dar un abrazo es el mejor regalo que puedas recibir, cuando ese abrazo es sincero y es correspondido. Y, a veces, te recuerda que, por muchos años que pasen, has dejado una huella imborrable en aquellos a los que has dedicado tu tiempo y tu cariño. 
Porque para vosotros mi mano siempre estará tendida y podeis estar seguros de que, como unos días atrás, jamás os soltaré.