Mostrando entradas con la etiqueta recuerdos enlatados. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta recuerdos enlatados. Mostrar todas las entradas

viernes, octubre 19, 2018

Débedas pendentes


E non deixas de repetirte que non lle podes fallar máis
que esa nena que fuches sigue estando aí,
que lle segues debendo esa vida coa que siempre soñaba,
que ela aínda cre en Ti
e Ti tes que volver facelo.

Por ela,
por Ti.

miércoles, febrero 14, 2018

Nunca, Nada, Ningures.



Cando tes a alma e a conciencia tranquilas non escapas do teu pasado, 
nin sequera do que máis dano che fixo. 
Por fortuna,
hai portas que chegan a pecharse silandeiras,
 sen portazos nin avisos.

viernes, noviembre 24, 2017

De haikus, cancións e fotografías en blanco e negro



Ás veces, taño arrebatos de infancia, dunha morriña temporal que non teño moi claro por que aínda non aprendín a esquivar. E pecho os ollos e recordo a miña vida como unha desas películas de Superocho que nunca filmei. Supoño que será Novembro, que aínda provoca ese tipo de sensacións en min. E volvo a ler compulsivamente e a escribir haikus, escoito en bucle a banda sonora original da miña vida e publico fotos en redes sociais desa nena que xa non son, en Branco e Negro, precisamente, para recordarme que xa pasaron demasiados outonos, pero que, a pesar de todo, dentro de min, esa nena aínda respira. E non só iso. Esa nena xa non cala. Berra como adoitaba facelo ante as inxustizas e agora berra cando considera que estou traizoándoa. E eu, eu empezo a escoitala, por fin. Despois de tantos anos afogándoa. E escribo odas a esa infancia e adolescencia que construiu o que son, aínda que leve anos escondéndoo. Non, definitivamente, non todo tempo pasado foi necesariamente mellor, pero non hai como escoitar o pasado para revirar o teu presente e comezar a construír ese futuro que levas tantos anos aprazando. Xa non hai excusas, esa nena non te vai deixar renunciar aos teus anos. E, de repente, daste de conta de que levas máis dun ano aprendendo a xestionar as emocións. E descobres que, en realidade, estás aprendendo a facelo de verdade. Porque esa sensación que non sabes identificar é a felicidade, e a ela tamén hai que acostumarse.

domingo, febrero 14, 2016

La Suerte de Mi Vida


Abrir el corazón, cuesta.
Abrir la puerta del pasado, aterra.
Pero cuando, ante ti,
sólo encuentras comprensión, reconforta.

jueves, enero 21, 2016

Metas e fracasos


Se puidese volver atrás
diríalle a esa nena de nove anos
que se marcase unhas metas máis accesíbeis.

Así nunca tería esa irremediábel sensación de fracaso...

miércoles, agosto 26, 2015

Y si... todavía?


A veces me pregunto, si todavía merece la pena, 
si aún debería seguir esforzándome, 
si todavía queda algo por lo que luchar, 
si aún queda algo de esa infancia que echo de menos cada día...

jueves, diciembre 04, 2014

Otra vez

He vuelto a quedarme dormida en el autobús. Como cuando trasnochaba para hablar contigo y luego trabajaba y estudiaba. Como ayer. Como antes. Como cuando todo empezaba. Porque de vez en cuando, entre nosotros, es como si todo volviera a nacer. Y no importa que hayan pasado dos o seis años, porque en cada nuevo comienzo te quiero un poco más.

martes, abril 15, 2014

Ternura vs Vértigo



Cogerte en brazos es soñar, sonreír y llorar de alegría sin lágrimas.
Cogerte en brazos es una caricia al amor, a la amistad, al pasado, pero sobre todo, al presente y al futuro.
Cogerte en brazos es volar, con alas de plata y sin plan de vuelo.
Cogerte en brazos es ser feliz y, a la vez, añorar algo que nunca has tenido, o que quizás nunca tendrás.
Cogerte en brazos es irradiar ternura por cada poro de la piel.
Cogerte en brazos es sentir vértigo ante una vida incierta sin plan b, cuando no termina de funcionar el a.
Cogerte en brazos es, siempre, un placer al que no estoy dispuesta a renunciar.

viernes, enero 03, 2014

Retos de años que empiezan


Y sin darte a penas cuenta
una pasión olvidada
puede convertirse en el pan de cada día.

Retos que te convierten en una luchadora
pasiones que te recuerdan que eras una soñadora.

Capaz, siempre Capaz.

sábado, diciembre 28, 2013

Finiquitando 2013


Se acaba. 2013 se acaba y es hora de echar la vista atrás. No ha sido un buen año, aunque siendo sinceros tampoco ha sido malo. Ha sido un año más, un año menos. 2013 empezó con una buena decisión, dejar un trabajo que no era para mí, para dedicarme a lo que siempre he hecho, a lo que me gusta, a lo que hago bien. Aunque las cosas sean difíciles y sea imposible vivir de ello. A veces un alma tranquila vale más que un puñado de euros. Por desgracia, no siempre es suficiente. 
2013 fue un año de decepciones y decisiones acertadas a partes iguales, pero por alguna razón parece que las primeras siempre pesan más. 2013 fue el año en que al fin pude formarme en lo que ya estaba formada en la práctica, pero ya sabemos que en este país la “titulitis” es el pan de cada día. Decidí renunciar a trabajar en verano para ello, y cuando me quise dar cuenta ya no pude volver, porque la empresa de mi vida, la que me ofreció mi primer contrato de trabajo, y el último hasta ahora, aquella en la que he crecido y aprendido tanto en los últimos años de mi vida, desapareció. Y en la cafetería de al lado de la oficina a los pocos que quedamos, a los que nos fuimos y volvimos, a los que nunca se marcharon y a los que acababan de llegar nos inundaron los recuerdos. Porque ya nada volvería a ser lo mismo. Ese curso me dio lo mejor y lo peor de un verano incierto. Una de cal y otra de arena. Pero con la perspectiva del tiempo, me quedo con lo bueno. Me quedo con las risas y las sonrisas de ilusión, los besos y abrazos y las palabras bonitas, pero sobre todo con las personas que merece la pena seguir conservando cuatro meses después. 
Fue también el año en que las desavenencias con la administración me hicieron tomar la decisión más importante, y espero que acertada de mi vida. Porque aprendí que sólo es joven quien tiene más sueños que recuerdos, y aunque a mí estos últimos me inundan infinitas veces al día, todavía me quedaban demasiados sueños por cumplir. Y es que cuando ya no queda nada a lo que aferrarte, la mejor opción es arriesgar y jugártelo todo a una sola carta, sobre todo si esa carta es con la que siempre has querido jugar. 
Es pronto todavía para asegurarse de lo acertado de esta decisión, pero sé que no puede ser más errónea que todas las anteriores. Y si al final no sirve de nada, al menos podré decir que he disfrutado del camino. Porque después de diez años vuelvo a disfrutar estudiando, haciendo trabajos y asistiendo a clase. Y ese es un placer que muy pocos experimentan, y que una vez que se pierde, piensas que jamás podrás recuperar. Y es así, porque todos los agobios del mundo merecen la pena cuando amas lo que haces. Y porque además de todo eso, resulta que te encuentras en el camino gente por la que merece la pena pararse a interactuar. Porque de nada me sirve proponerme pasar por la carrera sin pena ni gloria, simplemente con un objetivo, cuando aquellos que te rodean empiezan a ver en ti lo que hace demasiados años pensaste haber perdido, y además, se empeñan en que tú también lo veas. Porque aunque solo sea para recuperar la fe en ti misma, esta ha sido la decisión más acertada de tu vida. Y eso tiene que ganar a todo el pesimismo que llevas dentro, aunque te niegues a reconocerlo.

Marchando una de balances anticipados

¿Qué hiciste en 2013 que nunca habías hecho antes?
Atreverme a volver a empezar, después de mucho tiempo.

¿Cumpliste tus propósitos de año nuevo, y harás más para el próximo año?
No suelo hacerlos, y este año no ha sido una excepción.


¿Alguien cercano a ti tuvo un hijo?
Aitor y Ángela, Juan y Patricia

¿Alguien cercano a ti murió?
Erundina.

¿Qué países visitaste?
Ninguno

¿Qué te gustaría tener en 2014 que no tuviste en 2013?
Más de una semana de vacaciones

¿Qué fecha de 2013 quedará para siempre grabada en tu memoria, y por qué?
El 9 de septiembre, mi primer día en la facultad.

¿Cuál fue tu mayor logro del año?
Poder hacer el curso de monitor y volver a estudiar.

¿Cuál fue tu mayor fracaso?
No conseguir las habilitaciones para secundaria

¿Sufriste alguna enfermedad o lesión?
Nada nuevo, problemas de espalda, dolores de cabeza

¿Qué fue lo mejor que compraste?
El Mac.

¿Qué conducta mereció una celebración?
La de Eloy durante el curso de monitor

¿Qué conducta te deprimió?
Las niñas del curso

¿En qué gastaste la mayor parte de tu dinero?
En Madrid.

¿Qué realmente te emocionó?
Saber que Vera estaba en camino.

¿Qué canción siempre te recordará el 2013?
El maridón, por culpa de los cachorros.

En comparación con el año pasado, ¿eres más feliz o más infeliz?
Mucho más feliz

¿Más delgada o más gorda?
Creo que algo más gorda, pero no demasiado.

¿Más rica o más pobre?
Mucho más pobre

¿Qué te hubiera gustado hacer más?
Descansar

¿Qué te hubiera gustado hacer menos?
Enfadarme

¿Te enamoraste en 2013?
Me enamoro cada día, de la misma persona desde hace 5 años.

¿Cuántas aventuras de una sola noche tuviste?
No tengo de eso.

¿Cuál fue tu programa de televisión favorito?
New girl, sin duda.

¿Odias a alguien a quien no odiabas en este momento del año pasado?
No odio, de la decepción suele surgir la indiferencia

¿Cuál fue el mejor libro que leíste este año?
Creo que voy a tener que decir que el señor Grey

¿Cuál fue tu mayor descubrimiento musical de este año?
Sal150

¿Qué querías y obtuviste este año?
Matricularme en magisterio

¿Qué querías y no obtuviste?
Un trabajo que me permita mantenerme, mantenernos.

¿Cuál fue tu película favorita de este año?
Cara a cara coa vida.

¿Qué hiciste en tu cumpleaños?
Tartas varias, salir de cañas, soplar velas y recibir preciosas palabras.

¿Qué cosa hubiera hecho este año mucho más disfrutable?
Que Motus no hubiera desaparecido.

¿Qué te mantuvo cuerda?
Miguel, siempre Miguel

¿Qué celebridad/figura pública te fascinó más este año?
Marwan

¿Qué tema político te molestó más?
Todo me molesta, cada día más

¿A quién echaste de menos?
A los que ya no están.

¿Quién fue la mejor persona a quien conociste este año?
Eloy y los niños del curso (los buenos), mis cachorros y cachorras y Papi León.

Di una lección de vida que aprendiste este año.
Nunca es demasiado tarde para luchar por tus sueños.

Un disco que te haya cautivado:
Las cosas que no pude responder.

Un concierto inolvidable:
Marwan en la Galileo

Un lugar que te haya enamorado:
MADRID.

Una persona que te haya sorprendido:
Laura, aunque parezca mentira a estas alturas.

Una “revelación”:
Eloy.

Un momento especial:
Noticias de embarazos encadenadas.

Un momento triste:
Cuando uno de ellos se truncó

Un momento emotivo:
La boda de Juan, cuando habló Santi.

Un encuentro destacado:
Con mi gente del Sur, como cada año.

Un momento feliz:
Madrid.

Un detalle a recordar:
El templo de Debot.

Una jornada inolvidable:
Todas las de Madrid, el día de nuestro musical.

Una sorpresa:
Vera

Un propósito:
Sacarme magisterio

Una noticia:
Demasiadas.

Una frustración:
Que las cosas no cambien.

Una constante:
El estrés.

Una tranquilidad:
Que a pesar de todo, he encontrado mi sitio.

Una decepción:
Algunos comportamientos infantiles que no debían de serlo tanto.

Una lucha casi diaria:
Intentar relajarme

Una locura:
Todavía me quedan por cometer algunas.

Algo inesperado:
Encontrar mi sitio, convertirme en mami leona

La tónica de muchos atardeceres:
The wire.

Una foto:
Todas las de Madrid.

Algo entrañable:
Xavi, Carlos.

Un momento malo:
Prefiero olvidarlos.

Un momento deportivo:
El ascenso.

Una película:
Love Actually, un año más

Un poema:
Alguno de Neruda.

Una incompatibilidad:
Con los cachorros, pero va mejorando.

Un objeto:
La camiseta de Esto es Ferrol

Un regalo:
La experiencia de estas Navidades.

El correo más esperado:

Todavía no ha llegado.