martes, octubre 26, 2004

Un remanso de paz, alejada de la gente, rechazando el miedo para lograr mi libertad. Los amigos se han marchado, queriendo ayudar a seguir eternamente juntos sin saber que el tiempo es el olvido, pues nunca volveremos a caer al unísono. El sonido no lejano de los coches todavía golpea mi pecho. Cierro mis ojos imaginando que mis alas me llevan lejos, hasta el cielo de un lugar extraño, en el que no he estado desde hace un año. Como una cadena inevitable, el aire nutre mi piel con su luz mientras amanece y sonrío. Respiro tus besos incitada por tu voz en mi imaginación, como la magia perdida que mis oídos no logran encontrar, pues tan solo sienten el correr del agua del arroyo que huele a azahar.

domingo, octubre 24, 2004

De nuevo me dirijo a ti
en una poesía desesperada.
Como si de una canción protesta se tratara
voy a intentar transmitir
lo que en el fondo de mi ser
se esconde y debo decir.
Desde tu marcha todo ha cambiado.
Hay quien ha abandonado el barco
prefiriendo tirarse al mar
que seguir un nuevo rumbo.
Todo es muy raro.
Pero, ¿qué te voy a decir yo?
Si asumes con alegría
la nueva vida que has construído
lejos de tu gente y de tu casa.
Y tú te lo tomas bien
porque es el camino que debes seguir.
Eres consciente del peligro
pero no le das importancia.
Nada se sabe de ti.
Espero que disfrutes si puedes
de tu nuevo destino
y que puedas enseñar allá
lo que has enseñado aquí.
Si no vuelves pronto
puede que encuentres
tan sólo ruínas.

[me faltaba mucho por saber, la preadolescencia es demasiado impulsiva, sobre todo en mi caso, pero las cosas pasan y si Perú esta lejos, León no tanto, y las pequeñas visitas se seguirán agradeciendo]
Sólo son locuras, me repito día tras día, sólo son sueños efímeros que mañana no tendrán ningún sentido, sólo son los restos de una ilusión que se borró de mis pensamientos sin saber siquiera que existía. Son palabras vacías en un cuaderno desgastado por el uso, lleno de ideas esporádicas de un lapiz desconcertado. Son las cenizas de un cuadro quemado por no entender su fondo, de una sabana que alguién tiró en una hoguera de San Juan solitaria bajo la lluvia de junio, la noche mas corta del día más largo...son los recuerdos de un verano no vivido, de un invierno que no se acaba, del rocío de los amaneceres junto al mar, el tic-tac del reloj de nuestra Soledad
O día esta a punto de esgotarse. Os derradeiros raios de sol que verán os seus ollos quentan a súa pel. A Lúa aparece por entre as polas das árbores. Hai lúa chea. As bágoas corren polas súas meixelas. Sen querer, contempla un espectáculo unico. A ras do solo, o astro rei afúndese na terra mentres, ao outro lado, a Lúa xa se ve no alto. Pode ver aos dous á vez pero non se sinte afortunada. Logo sucédense instantes nos que fala o silencio. Nada turba este tristeiro marco. Agora xa só queda a Lúa. Aparecen sombras no ceo da noite. Sécanselle as bágoas, xa non pode chorar máis. Volve a súa faz cara a Lúa. Pregúntalle co seu ollar cánto tempo lle queda de vida. A luz da Lúa ilumínalle a cara. Só isto sírvelle como resposta. Ela recóstase ao pé dun castiñeiro e durme. Soña co seu amor, o seu fatídico amor cheo de desgracia e de dor. Sofre, ten pesadelos. Busca coas súas mans ao seu compañeiro. Non o atopa, esperta. Incorpórase. Sinte frío, treme. Volve recostarse e expira. Na alborada atopan o corpo sen vida dunha rapaza, dunha rapaza que morreu de amor.




[primaveira 2001]
Amor, ¿por que tienes 2 caras?
Me buscas y me evitas,
me encuentras y me esquivas.
¿A qué viene esto?
Quieres jugar con mis sentimientos,
o quizás sólo sigues tu instinto.
Intento buscar en mi interior
pero no puedo encontrar nada.
Déjame penetrar en el fondo de tu alma
en tu más oscuro subconsciente,
para que vea en ti lo que quiero ver.
¿Por qué no intentas ver en mi?
¿Por qué no haces lo que yo?
¿Por qué...?
Pienso en ti y sonrio,
sonrío como una estúpida,
una estúpida enamorada.
[vista atrás y todavía me sorprendo, nunca estuve enamorada de mi niño...ni falta q hace...xD, afortunadamente, lo comprendi antes de que fuera demasiado tarde....]

jueves, octubre 21, 2004

sorprendida por la ausencia de una monotonía q me perseguía sin saber el porqué, me sumí en un eterno sopor que me aleja del mundanal ruído, como una mañana de un octubre lejano que existió ayer y hoy ha muerto en el olvido. Congestionada por la candidez de un jersey recien lavado con un inapreciable olor a mandarina que debería impregnarme y a penas se acerca a mi olfato. Pretendo caer en mi Soledad, pero hay quien no me deja...

martes, octubre 19, 2004

A veces no me reconozco, me atrapa mi propia neurosis, soy victima y verdugo de mi misma y no se escapar, no puedo y quizas no quiero. Me pierdo en mi subconsciente y cuando salgo a la superficie no se ni donde estoy y estallo con esas pèqueñas cosas que no deberían tener la menor importancia. Quisiera poder huir de la soledad que me persigue y no me deja un minuto de reposo, caigo una y otra vez en mi propia indecisión, subida en un carrusel que me devuelve siempre al mismo lugar, a una existencia q nunca ha estado vacía y siempre ha intentado aparentarlo. Me disfrazo con máscaras de yeso que se adaptan a mi piel como si formaran parte de ella, matizando las curvas de mi cara de manera que apenas se pueda apreciar la diferencia, a menos que me conozcan bien, lo cual de hecho no es demasiado complicado. Me repito a mi misma la misma frase gastada empleada antaño en las calles del inferniño, frases sobre la vida y oa amistad recicladas en el cemento de una cancha de baloncesto de barrio, como esa llamada que esperaba y no quería que llegara, como esa etapa que cerré y otros se empeñan en abrir. No quise ser dura sin reflejar una realidad, no me acuses de un error que no he cometido, no intentes que cargue con un culpa que no me corresponde. Siento no poder decir completamente adios al pasado de mi presente, pero por lo menos, tardara en volver a afectarme, si es que algún día vuelve a hacerlo.




[reformado a medida que lo escribo por un mensaje que no debió haber llegado nunca, pero en principio dedicado a arrepentirme de una mala reaccion, para variar en mi, con quien menos se lo merecia]

domingo, octubre 17, 2004

En la noche se dibuja una sombra perdida dirigiéndose a las rocas. La tempèstad azota el mar. Las barcas tiemblan , saltan y caen al agua. La Luna está oculta tras las oscuras nubes tormentosas; tiene miedo, por eso se esconde y huye de los claros. Su oído escucha, escucha truenos. Y tiene Miedo. Se encuentra solo, solo entre la Vida y la Muerte. Al fondo, el Cielo. Pero no es el cielo de siempre, es un cielo extraño, no es su cielo. Abajo, el mar, pero ya se sabe que el Mar es mucho mar. El Mar tiene vida propia, el Mar siente, al Mar le duele. Y el Mar lo aprecia, le tiene cariño al joven marinero. No desea su muerte. Por eso le ha pedido al Viento que se alíe con el Cielo para hacerle embravecer y hacer sentir al joven Miedo. No miedo de morir, pues ese miedo alberga su alma desde y por siempre, sino miedo de lo que va antes de la Muerte...


[una historia de marineros al más puro estilo Dea pero con final feliz de aquel curso de 4º, lastima que la informática hiciera que se quedara a medias....]

domingo, octubre 10, 2004

un día de perros, una lluvia infernal, vientos huracanados han ido quedando atrás, menos mal, todo va bien, las cosas vuelven a ser como yo deseaba, y sin hacer nada, sin intervenir en absoluto, dejando que las aguas vuelvan a su cauce por si solas...

[para mi gente que aunque a veces la haya tenido descuidada, que habría hecho yo sin ella...]

California

Ya estaba yo tardando demasiado en poner una cancioncilla de Erentxun, más que nada por no saber cual escoger...Me he decantado por esta pues es la primera que oí suya en solitario, al menos siendo consciente de que era él. Fue tan sól el final, en los 40 Principales,pero al poco tiempo la escuché completa aunque no de su voz (sino en la de Ernesto, una deuda que tengo con él por eso nunca me llegó a poder desquiciar por completo...). Aquel fue el inicio de todo esto asi que allá va...(por eso es tan especial para mi)




Despiértame en California
despideme de las sombras que hubo en mi
tu alma gemela
la encontrarás siempre a tu lado.

Déjame entrar
de puntillas por ti
hazme vivir cada verso que te di.

Hay poco que perder
pero mucho que ganar
nos queda tanto por vivir.
Hay poco que perder
pero mucho que ganar
nos queda tanto que decir.
Vamos a hacer borrón y cuenta nueva.

Recuérdame
que no vuelva a recordar
y hazme olvidar
si no puedo olvidar.

Quiero que sepas
que no lloverá
sobre mojado nunca más.

Hay poco que perder
pero mucho que ganar
nos queda tanto por vivir.
Hay poco que perder
pero mucho que ganar
nos queda tanto que decir.
Borron y cuenta nueva ya veras.

Despiértame en California junto a ti.


[dedicado a Iciar por que si no es por ella no habría entrado en el pedazo de foro, a Maria pq se que tb le gusta, al pequeño Mikel aunque de momento solo le "suene" Amara, a Moni por ser un solazo, a Maria, a Maite, a Mar, a Mila, a Toño, a Over (weno Gonzalo xD), a todo el foro en general y por supuesto a Él: Mikel Erentxun, gracias]
Voz quebrada
en el espejo de mi alma
pienso en ti
olvidando que existe un mañana.
Yo contigo o tú sin mi,
nada importa
si no estás aquí.
Esas risas impacientes
surgidas de la locura
y las sonrisas inocentes
que brotan de almas puras.
Aquel símbolo que te robé
de amistad reconvertida tras las dudas,
y esas confesiones
de un atardecer de agosto.
Y ese concierto de Hombres G
que me hizo recordar
qué sentia yo por ti;
y que tardes de aquellos sueños
nos quedaban por cumplir.
Temblando pasé esa noche
y aun con los ojos cerrados
no pude dormir.
Te necesito, ¿qué será de mí sin ti?
Te quiero te quiero
y no hago otra cosa que pensar en ti.



[escrito de recuerdos con mini-homenaje a HG al final...a las tantas de la madrugada tras el concierto en el Reina Sofía al que fui con cierta "parejita" también amante de su musica y de Deivid Samers, no era asi carlitos?? jeje]
En la arena de la playa
una tarde escribí tu nombre
y, sin querer, lo borré
para evitar admitir
que mi amor es enorme
y eterno, porque aún te quiero.
Esa inicial
tatuada a la orilla del 23 de agosto
que me hizo olvidar,
a la vez que odiar
una conversación anterior.
¿Sabes?, no puedo olvidar
lo que siento por ti,
pero somos amigos
y lo prefiero a perderte.
Bueno, en fin,
ya hablaremos.
¡Quiero sabe!
Quizás algún día
podamos amarnos.



[verano 2003, el olvido no es inalcanzable por lo visto...]

15/07/03

Hoy me he dado cuenta de algo,
que no te necesito,
que puedo vivir sin ti.
No es que ya no te quiera
ni que dejaste de importarme,
sólo se trata de autosuficiencia,
de la independencia que me atrae.
He descubierto que hay otro mundo,
mucha gente que me quiere y me ama,
todo a mi alrededor ha cambiado,
no me amas y no me importa nada.
Te querré y te respetaré
pero ya no sufriré por ti,
no sigas jugando a quererme
que, aunque te adoro,
es el momento de pensar en mi.

01/03/03

¡Que dulce alegría se siente
al saber que tienes una amiga!
Una amiga, a veces, es mucho pedir.
Alguien que te quiere
y te apoya incondicionalmente,
¡es tan dificil de conseguir!
Yo soy afortunada
puedo decir que tengo una amiga
o dos, incluso tres.
Soy tres veces afortunada.
Sin embargo
las personas de las que más esperas
a veces te traicionan
y otras te ignoran.
Lo bueno es saber hacia donde mirar.



[es bueno ver que todo eso ha pasado ya y he recuperado aquello que perdi, chicos os quiero, gracias por seguir ahi y por tardes insignificantes como la de hoy...todo irá bien...]

sábado, octubre 09, 2004

Desasosego, medo
¿Por que sinto isto?
Odióme a min mesma
por levar un dobre xogo.
Pero esta non é a miña vontade.
Eu non elixin os meus sentimentos,
un frío recorre o meu corpo.
Non quero durmir para non soñar
pero tamén quero soñar
para aclarar a miña vida.
Dime o que sento se é que o sabes.



[eh...No Coment]
Por que cuando te llamo
no captas la indirecta
y tengo que explicarlo de mil formas más.
Sé que eres mi amigo
y yo soy tu amiga.
Esta situación jamas se romperá.
Peroyo necesito que esto avance
acércate a mi
o estamos como antes.


[en fin que horror!! es terrible!! no se ni como lo cuelgo....además, si es como mi hermano!!!! hay que ser degenerada...]

12/07/03

Nuestra unión en alianza
jamás desaparecerá,
estará por siempre en mi memoria
y nadie me la quitará.
Al sentirlo en mí,
en mi piel, recuerdo que una vez
me enamoré de alguien que me quería,
pero no lo suficiente,
y siempre será así.
Podrá morir este amor,
podrá mi alma
apartarte de mis sueños
mas nunca se borrará
de mi corazón tu sonrisa;
jamás olvidaré este sentimiento.
Intentaré de nuevo evitar la pasión,
frenar impulsos
que empujan al amor.
Quizás lo logre algun día,
quizás se esfume de un plumazo
este amor indeseado,
que duele y hace herida;
pero jamás desaparecerá
de mi mente tu mirada,
jamás olvidará mi amor cuanto te quiso,
ni los sueños en que tus besos
eran los testigos
de una amistad que acababa
porque este amor comenzaba.
Puede que deje de amarte,
pero jamás dejare de quererte;
no volveré a desearte,
pero siempre ansiaré verte.
Y nunca olvidaré lo que me hiciste sentir,
y como con tu actitud
me hiciste sufrir.



[las tonterias que se llegan a decir por un puto anillo....hay que ver!!! pero bueno, en fin...]

jueves, octubre 07, 2004

Odio

Te odio por ser perfecto,
por tener esa chispa que me enamora.
Te odio porque te quiero.
Y me odio a mí por quererte,
por sentirte y soñarte.
Odio pasar el día pensando en ti,
odio no poder concentrarme
porque no estás aquí.
Odio esa sonrisa que me quita el sueño
y esa mirada que empapa mi alma.
Odio todo lo que me haces sin querer
y lo que no haces por no saber.
Odio que no me quieras como te quiero yo.
Odio quererte, me odio a mí.
Te quiero.



[y que a mi me encanta este poema!!! no sé si influye que lo escribiera en la última página de mi libro de Economía de 2º de Bach. al lado de Tú o si es que me creo "Revolver"....]
Esta incertidumbre
está matándome,
ojalá tuviera poderes
para no seguir amándote.
Dime algo
pregúntame, contéstame
pero no sigas así.


[otro viejo escrito que no sé ubicar]
¡Qué felicidad me inunda!
Todo mi ser se empapa de amor,
de sueños y esperanzas
de dicha.
Por qué este sentimiento
aflora de mis entrañas a mi piel.
Qué es la Felicidad,
qué clase de sentimiento
te sitúa sobre una nube imaginaria.
No sé lo que es
es algo incomprensible,
no sé lo que es
pero me gusta.



[pero yo era tan feliz de aquella??? parece ser que si, pero creo que tras un par de añitos, hoy lo soy más]