Voar

Disque hai un mundo aí fóra,

cheo de luz,

esperando por Ti.

Só tes que abrir os ollos

e saín a percorrelo.

Des - Ilusion - hada

Ás veces, as palabras máis fermosas do mundo

non chegan para facer renacer a Ilusión.

Da calma e a ansiedade

A calma é unha simple ilusión, 

transitoria, efímera e irreal.

Aparece e esvaécese

sen que teñas tempo de asimilala.

As mareas vivas son as que permanecen, 

as que, cando marchan, sabes que é para volver.

Afonía

E non me quedan a penas forzas,

nin tan sequera para estalar de rabia.

Xunta os dedos

Pecha os ollos.

Visualiza o teu soño,

ese que levas dentro desde que tes memoria,

ese ao que renunciaches tantas veces,

ao que nunca deixaches de voltar.

Pronúnciao en alto,

verbalízao.

Faino realidade.

Sigue intentándoo.

Non podes deixalo atrás de novo.

Tesouros

Sería precioso, nunha noite de luar calquera,

atopar esa caixa en que gardaches toda a Ilusión.

Non lle puxeches cadeado nin cancelas:

pero es incapaz de buscala e abrila.

Non podes evitalo

Tentas evitalo, abofé que si,

tentas non pensar no pasado,

non cargar con erros que pesan unha vida,

non aferrarte a esas lembranzas que xa pasaron

que non han volver, só o sentimiento de desánimo.

Tentas ser optimista porque sabes que é o único camino...

Pero non podes, non es quen, non es capaz...

Amenceres sen edulcorantes

Hai días en que nos conformamos, simplemente, 

con que chegue o amencer e non nos colla enchidos de bágoas.

Cancións tristes e guitarras mudas

Xa a penas quedan cancións felices,

agora só quedan as que exprimen o corazón,

porque as que antes me facían sorrir

agora só consiguen envelenar a miña razón. 

Sucede, ás veces.

Ás veces, queres chorar

e descubres que xa non che quedan bágoas.

Ás veces, loitas por seguir enteira

e non podes evitar romper en mi pedazos.

Ás veces, daste de conta de que levas

demasiados días chorando na ducha,

mentres algún cantautor soa de fondo.

Ás veces, nin a túa maior paixón

é quen de acougar a túa alma.

Alma de outono

Cando Xaneiro se confunde

e pensa que volve ser Novembro.

Hai sensacións que sempre acaban por volver,

especialmente as que non queres ter máis.

De Soños e Perdas

- E logo,

ti sabes onde marchan os soños que perdemos?

Haberá alguén que se dedique a recollelos e gardalos nunha caixa?

Por se algún día nos decicimos a recuperalos...

Crepuscular

Como cando chega o crepúsculo 

e te das de conta de que perdiches o tempo todo o día.

Así, coa vida.

A carga do fracaso

Sabes?

Durante un tempo deixei de levar

esa sensación de fracaso ás costas;

Pero agora que volveu 

semella ser infinitamente maior.

A vida continúa, mais non avanza

Ás veces, 

resulta imposíbel non volver sentirse fracasada.

Percorrer os mesmos camiños,

día tras día, ano tras ano,

e sentir que non avanzas.

Que pensaría aquela nena de finais de século sobre a vida que lle tocaría vivir?

Luces e sombras

Disque, 

ao final, 

sempre hai unha Luz 

que indica a saída.

Por moitas sombras que te asombren. 

Entre grises e vermellos

En realidade, 

non importan cantas árbores vermellas atope hoxe no camiño.

Por moito que as necesite

non poden coa escuridade dos días e as semanas grises.

A nena das cancións de autor

Escoitar en bucle as cancións máis desgarradoras dos meus cantautores de cabeceira

porque non son que de escoitar as que me debuxan un sorriso

porque xa non me saen naturais, salvo en contadas ocasións.

As ganas de chorar ganan ás ganas de todo o demais

sexa luns ou venres, porque xa non importa.

Ganas de chorar, gritar, correr ... a cada instante;

e non poder máis que o primeiro.

A vida custa... xa o di esa canción de Marwan que non paras de tararear,

como todas as demais.

Vilas do outro lado da ría

Poucos lugares me atrapan do xeito en que o fai a túa vila

poucas persoas consiguen facerme sentir na casa sen estalo.

Hai amizades que son más grandes do que puidesen parecer nun principio,

hai amizades que valen máis polos silencios e as miradas que polas palabras...

A voltas co frío polar

O frío polar volveu, irremediablemente, ás miñas mans; 

pero tamén aos meus pensamentos e á miña alma.

Había ben tempo que novembro non me envolvía por completo.