miércoles, julio 06, 2016

Perderme para ser quen de atoparme


Non sempre foi fácil manter a compostura,
non sempre foi fácil mirarme no espello e recoñecerme, 
non sempre foi fácil non perder o Norte.

En realidade, nunca o foi.

Pero, a diferenza de antano,
aprendín a recoñecer a que manos debo aferrarme.

Aprendín dos cantautores de turno
e dos amigos que en realidade non o eran
que non é bo dar todo a quen nin o pide nin o quere,
nin moito menos a quen non da nin as grazas.
Máis si paga a pena entregarse a esas almas boas que,
aínda que as veces nos custe velas, 
sempre están aí, esperando que confíes nelas.

E nunca marchan.

domingo, febrero 14, 2016

La Suerte de Mi Vida


Abrir el corazón, cuesta.
Abrir la puerta del pasado, aterra.
Pero cuando, ante ti,
sólo encuentras comprensión, reconforta.

miércoles, febrero 10, 2016

Tender la mano


Tiendo muchas veces la mano y, siempre que lo hago, es de corazón. Sobre todo a esas personas que se lo merecen más que nadie. A veces pienso que doy mucho a cambio de nada. Y a veces se me olvida que dar es la mejor forma de recibir.
A veces, un abrazo puede decir muchas cosas. Puede encerrar un "Gracias" velado o un tímido "esto era lo que estaba necesitando". Dar un abrazo es el mejor regalo que puedas recibir, cuando ese abrazo es sincero y es correspondido. Y, a veces, te recuerda que, por muchos años que pasen, has dejado una huella imborrable en aquellos a los que has dedicado tu tiempo y tu cariño. 
Porque para vosotros mi mano siempre estará tendida y podeis estar seguros de que, como unos días atrás, jamás os soltaré.

miércoles, enero 27, 2016

Re.Amistamiento


Empezar a recuperar, de repente,
todo aquello que creía perdido.

Y sentir como respirar vuelve a ser fácil.

jueves, enero 21, 2016

Metas e fracasos


Se puidese volver atrás
diríalle a esa nena de nove anos
que se marcase unhas metas máis accesíbeis.

Así nunca tería esa irremediábel sensación de fracaso...

viernes, noviembre 27, 2015

A golpe de Venres


Ansiedade en grao superlativo
desas de días grises, 
de crisis existencias,
de impotencia e saturación.

Soñando con venres de primaveira
que curen ese outono de melancolía.

Demasiados soños...

viernes, noviembre 13, 2015

Realidad.Es


Hai días nos que a realidade me supera.
Levo anos facendo un traballo semellante,
mais non sempre é fácil.
E, ás veces ...
ás veces penso se de verdade servo para isto,
porque, ás veces, os problemas e a realidade te superan
e non sabes ou non podes responder.
Ás veces, simplemente, subsistes.
Aguantas, sorrís cando queres chorar 
e aguantas....
E non sabes se iso é suficiente.

O traballo, o futuro, a vida...
non sempre son fáciles de sobrelevar.
Sobre todo cando te fallan as forzas.

domingo, octubre 04, 2015

Los sueños, sueños son


Debería asumir que no todos los sueños se cumplen, 
que no todos los deseos se hacen realidad.
Y es que la vida es muy larga
y yo demasiado incapaz. 
Creo que he tardado tanto en empezar a perseguir uno de mis sueños, 
que he dejado atrás todos los demás.
Sin saber, en verdad,
que ese sueño que persigo vaya a cumplirse algún día del todo.

domingo, septiembre 20, 2015

Ojalá estuvieses aquí

Ojalá estuvieses aquí,
cada noche, abrazándome.

Ojalá calentases mis pies cuando están fríos,
cada vez que me meto en la cama.

Ojalá curases con un beso cada temor,
con un abrazo cada día frío,
cada miedo, cada duda.

Ojalá estuvieses aquí cada vez que sufro,
cada vez que me siento sola,
cada vez que lloro desconsoladamente.

Ojalá no me faltases nunca,
ojalá estuvieses siempre aquí, a mi lado.
Abrazándome.
Queriéndome

viernes, septiembre 04, 2015

miércoles, agosto 26, 2015

Y si... todavía?


A veces me pregunto, si todavía merece la pena, 
si aún debería seguir esforzándome, 
si todavía queda algo por lo que luchar, 
si aún queda algo de esa infancia que echo de menos cada día...

martes, agosto 11, 2015

Obstinación



Nos empeñamos en estar solos, en escapar del mundo.
Y, a veces, solo necesitamos cerrar los ojos
y sentirse abrazados por alguien que te quiera de verdad
y que tenga la osadía de intentar entenderte. 
Pero sólo a veces...

lunes, agosto 10, 2015

Amiga Soledad.

Me encantaría tener amigos, de los de verdad, de esos que, si lo necesitas, te regalarían una parte de su hígado, porque saben que tú harías lo mismo. Me encantaría conservar los Amigos de Toda la Vida, a pesar de los años, sin condiciones. Sentir que no las el tiempo cada vez que les miras a los ojos. Pero supongo que no todo el mundo tiene esa suerte, que la soledad de la vida adulta es un precio que tienes que pagar cuando creces, del que sólo escapas si realmente lo mereces. Y no importan los sacrificios que uno llegue a hacer, no sirve para merecer una amistad verdadera. De esas que te curan el alma. De esas que, cuando se extinguen, te la achican hasta límites insospechados.

martes, agosto 04, 2015

Érase una vez una chica que se pasaba la vida haciendo balances...

Hace demasiado tiempo que no hacía un balance, quizás porque los últimos años han sido demasiado intensos, quizás porque no han sido del todo malos, pero tampoco del todo buenos y no me apetecía valorar qué pesaba más.
Pero el tiempo ha pasado, los 30 han llegado y he necesitado varios días para asimilarlos. Cuando era una adolescente, escribí una especie de lista de deseos con las cosas que quería conseguir antes de los treinta. Eran otros tiempos y la sociedad nos decía que, si nos esforzábamos podríamos conseguir lo que deseábamos. Pobres ilusos, nos lo creímos. 
No he cumplido casi ninguno de esos deseos y, sinceramente, cada vez los veo más lejos algunos y casi imposibles otros. Pero no me quejo, porque no me puedo quejar. Y porque, en realidad, he conseguido el más importante: He encontrado a la persona con la que quiero compartir mi vida y que, además, quiere compartir la suya conmigo. Otra cosa será cuándo llegará ese momento en que podamos compartir algo más que sueños de futuro. Pero no pasa nada, porque todo llega cuando tiene que llegar. O al menos eso dicen.
BALANCE DEL CAMBIO DE DÉCADA MÁS DIFÍCIL 
¿Qué hiciste este año que nunca habías hecho antes?
Quererme
¿Cumpliste tus propósitos de año nuevo, y harás más para el próximo año?
Nunca los hago
¿Alguien cercano a ti tuvo un hijo?
Cora y Juan, Ana y Toñito, María, Bea y Juan Ramón.
¿Alguien cercano a ti murió?
Nadie demasiado cercano.
¿Qué países visitaste?
Hace demasiado que no viajo, y menos al extranjero.
¿Qué te gustaría tener con 30 que no tuviste con 29?
Un sueldo decente.
¿Qué fecha de este último año quedará para siempre grabada en tu memoria, y por qué?
La boda de Fran y Lidia, por encima de todas las demás.
¿Cuál fue tu mayor logro del año?
Vencer mis miedos, abrirme un poco más, pedir ayuda. 
¿Sufriste alguna enfermedad o lesión?
Ninguna nueva.
¿Qué fue lo mejor que compraste?
Regalos de boda, ha sido un año difícil.
¿Qué conducta mereció una celebración?
La de mis estrellas de la suerte.
¿Qué conducta te deprimió?
Por momentos, la mía.
¿En qué gastaste la mayor parte de tu dinero?
En bodas
¿Qué realmente te emocionó?
Ver cuánto me quieren las personas que me rodean, aunque me cueste verlo a veces.
¿Qué canción siempre te recordará este último año?
Qué pasará, qué misterio habrá, puede ser mi gran noche (maldito Barajas)
En comparación con el año pasado, ¿eres más feliz o más infeliz?
Más feliz
¿Más delgada o más gorda?
Más gorda, aunque lo estoy remediando
¿Más rica o más pobre?
Más pobre
¿Qué te hubiera gustado hacer más?
Viajar
¿Qué te hubiera gustado hacer menos?
Llorar, sentirme incapaz.
¿Te enamoraste?
Cada día un poco más, pero siempre del mismo.
¿Cuántas aventuras de una sola noche tuviste?
Ninguna, aunque alguna de pensamiento.
¿Cuál fue tu programa de televisión favorito?
El ministerio del Tiempo, Rodolfo siempre por encima de todo.
¿Odias a alguien a quien no odiabas en este momento del año pasado?
A algunas elementas de mi clase.
¿Cuál fue el mejor libro que leíste este año?
La Soledad de los números primos, aunque he leído menos de lo que quisiera.
¿Cuál fue tu mayor descubrimiento musical de este año?
Andrés Suárez.
¿Qué querías y obtuviste este año?
Quererme un poco
¿Qué querías y no obtuviste?
Quererme lo suficiente
¿Cuál fue tu película favorita de este año?
Minions!
¿Qué hiciste en tu cumpleaños?
Dar clase, recibir a gente en mi casa y sobrevivir a ese día sin derrumbarme (crisis de los 30 a lo bestia)
¿Qué cosa hubiera hecho este año mucho más disfrutable?
Agobiarme menos con ciertas cosas.
¿Qué te mantuvo cuerda?
Miguel, Arancha.
¿Qué celebridad/figura pública te fascinó más este año?
Andrés
¿Qué tema político te molestó más?
Corrupción
¿A quién echaste de menos?
A L, porque la necesito más de lo que confieso. 
¿Quién fue la mejor persona a quien conociste este año?
A mi alumna bonita.
Di una lección de vida que aprendiste este año.
Que no sirve de nada lamentarse de aquello que ya pasó, que sólo podemos esforzarnos en mejorar lo que viene.
Un disco que te haya cautivado:
Apuntes sobre mi paso por el invierno de Marwan y Mi Pequeña Historia de Andrés Suárez.
Un concierto inolvidable:
LOQUILLO.
Un lugar que te haya enamorado:
Lugo, una vez más.
Una persona que te haya sorprendido:
J, M, cada una en su nivel.
Una “revelación”:
A, que ya es indispensable.
Un momento especial:
La primera foto de Teo y de Vera.
Un momento triste:
Echar de menos
Un momento emotivo:
Las conversaciones con mis cachorras sobre cuánto nos hemos ayudado unas a otras.
Un encuentro destacado:
Lugo, 24 de julio, Al fin todos.
Un momento feliz:
La boda de Fran, la de Silvi.
Un detalle a recordar:
Las palabras de Miguel en los momentos de crisis.
Una jornada inolvidable:
Mi conversación a corazón abierto con Lu.
Una sorpresa:
Adorar las clases de arte.
Un propósito:
Volver a Granada. Visitar Sevilla. Viajar.
Una noticia:
Muchas noticias de bodas y embarazos.
Una frustración:
La profe de lengua
Una constante:
El estrés, el agotamiento.
Una tranquilidad:
Tener a M cuando mi mundo se tambalea.
Una decepción:
La vida
Una lucha casi diaria:
Sobrevivir al bus
Una locura:
Creo que no he hecho suficientes.
Algo inesperado:
Que J se apuntara a las cenas.
La tónica de muchos atardeceres:
Sofá manta y juego de tronos.
Una foto:
La del reencuentro, aunque aún no la haya visto.
Algo entrañable:
Los abrazos de Martiño 
Un momento malo:
Muchos, en casa, en la facultad, sola, acompañada
Un momento deportivo:
Clasificarnos para la fase de ascenso, el triplete, la despedida de Xavi.
Una película:
La teoría del todo
Un poema:
Los de Marwan
Una incompatibilidad:
Con la mañica de las narices que le ha dado conmigo este año.
Un objeto:
mi cuaderno de artista
Un regalo:
La edición pop-up de El Principito
El correo más esperado:
Una postar desde Londres

jueves, julio 23, 2015

*



No quedan días de verano suficientes
para contrarrestar los efectos del invierno.

miércoles, julio 22, 2015

Caminante no hay camino...


Demasiadas piedras en el camino,
demasiadas curvas sinuosas,
demasiadas vueltas para llegar a quién sabe dónde.

El tiempo es tan efímero como inescrutable el camino
ya no sé cómo ni cuándo llegaré,
ni mucho menos a dónde.

Quisiera disfrutar del camino, 
pero, a ratos, se me hace ya imposible.

La espera es demasiado larga
cuando no sabes si tu destino acabará por llegar.

domingo, mayo 31, 2015

Cousas


Estoy tan harta, tan cansada.
De no poder respirar hondo, de no poder decidir.
Estoy tan harta de no poder llorar sin dar explicaciones, 
de no poder ahogarme en mis propios vasos de agua.
Estoy cansada, cansada de no poder escoger un futuro,
aunque sea incierto.
Estoy cansada de no saber hacia donde tirar.
Cansada de quedarme sin respuestas.
Cansada,
increíblemente cansada.

jueves, mayo 07, 2015

La ilusión de ser CAPAZ


No paro de decirme que todo irá bien. Incluso cuando me fallan las piernas a medio camino. Porque a ratos aún tengo la ilusión de ser capaz. Pero nunca sé si es real.