A lo mejor es porque Diciembre ha llegado y veo demasiado cerca la Navidad, pero un sentimiento de melancolía se ha apoderado de mi ser. A lo mejor es la fiebre, que está decidida a jugarme malas pasadas. A lo mejor es que las habituales ansias de adviento, que se encendían por las cuentas atrás para volver a ver a esas mis estrellas de la Suerte que estaban demasiado lejos para abrazar a diario, parecen esfumarse este año, quizás porque aquellos que están lejos no van a volver, o si vuelven, no será para abrazarte a ti. Porque si echo la vista atrás ya no me permito el lujo de arrepentirme de nada, pero precisamente el hecho de no tener que arrepentirme hace que las amistades que se han dejado morir duelan tanto. Porque a veces, ni siquiera el milagro de la Navidad es suficiente.
domingo, diciembre 01, 2013
domingo, noviembre 24, 2013
miércoles, noviembre 20, 2013
Cando eu era parte dun Nós
Unha morea de revistas, unha visita como moitas outras. Unha vida de recordos. Un día calquera volves ao lugar onde fuches feliz, onde empezaches a ser alguén, aínda que logo quedaras a medio camiño. Moito cambiou desde a primeira vez, pero moito cambiou tamén desde a última. Por unha banda, reflexionas sobre o paso do tempo, e sénteste maior do que xa te sentes nos últimos tempos, porque a maior parte dos que recordas xa non están. Por outra, notas que na maioría dos que permanecen deixaches un bo recordo. Non só como estudante, tamén como persoa. E podes ver certo orgullo nos ollos de quem a última vez case non puido conter as bágoas vendo como o teu futuro ennegrecía máis e máis. E un sorriso debúxase nos teus beizos sentindo como non es a única que sabe que estás a deixar de ser a imaxe viva do fracaso velado. Porque o mellor xeito de volver confiar en ti mesma é saber que persoas ás que admiras seguen a confiar en ti, porque en realidade nunca deixaron de facelo. E queres chorar, pero esta vez, de felicidade. Envólvente os recordos e parece que estás de novo trece anos atrás, mergullándote de cheo nun ambicioso proxecto no que cres firmemente: o Equipo de Normalización Lingüística, os contacontos, a Revista. "Nós, tamén". Ese primeiro número que tanto custou sacar. Esas primeiras ideas, reportaxes, poesías e entrevistas. Eses primeiros pasos niso de expresar por escrito todo o que che pasaba pola cachola. Tantos e tantos recordos; compañeiros, profesores, amigos... E de repente, volves á realidade. Os anos pasaron e xa nada é igual. Pero o espírito de "Nós, tamén" segue vivo. Nas súas follas, pero tamén nas perdoas que seguen ano tras ano loitando por que a ilusión coa que empezou non morra xamais. E descobres que ese mesmo espírito, ese que tiñas aos quince, todavía está dentro de ti. E cando che propoñen volver a escribir, volver a colaborar, compartir na revista a túa experiencia, non podes evitar aceptar. Tan só existe unha condición. Dar un enfoque optimista aos teus escritos, para que a xente nova que está no instituto non perda a esperanza, para que teñan ilusión, soños e desexos como os que ti tiveches. E iso, meus queridiños, é o maior dos retos que podo ter entre mans.
miércoles, noviembre 06, 2013
*Ilusión*
Ilusión es compartir la felicidad de las personas a las que amas,
ilusión es sonreír cuando brillan sus ojos,
es reír, llorar y soñar a su lado.
Ilusión es sentir más cerca que nunca a tu mejor amiga
precisamente cuando menos minutos compartes con ella,
es hablar, sentir, preguntar, confesar y conectar
simplemente con cuatro frases.
Ilusión es sentir que te va a estallar el corazón cuando esperas a su lado.
lunes, octubre 21, 2013
Reflejos
Y a veces, nos encontramos con que el cristal con el que miramos la vida deja de estar empañado, y empiezas a ver de otra forma tu pasado, tu presente y tu futuro, de una forma tan nítida como nunca habías imaginado antes. Porque hasta el futuro más incierto empieza a ser más claro. Quizás porque después de demasiado tiempo, puedes volver a experimentar la magia de la ilusión.
domingo, septiembre 08, 2013
Primavera al caer el otoño
"Cuando menos lo esperas llega a tu vida la primavera"
Y otras formas de comenzar nuevos caminos de ilusión.
martes, agosto 13, 2013
Descubrir
Hombros en los que apoyarnos
cuando el suelo se derrumba bajo nuestros pies.
Y que siga sonando la música de fondo...
lunes, agosto 12, 2013
martes, agosto 06, 2013
La fuerza de un par de acordes
Momentos. Nubes blancas y grises que se entremezclan con los tenues rayos de sol crepusculares. Y nuevas canciones que saben a pasadopresenteyfuturo con sus acordes de sobras conocidos sonando en tu cabeza. Música, letras y Espíritu que te dan las fuerzas que te faltaban para afrontar la vida. Cuando el final no deja de ser más que otro nuevo principio. Aunque nadie más lo entienda. Aunque muy pocos te comprendan. Porque a veces se te olvida eso de buscar el lado bueno de las cosas. Porque hay canciones que te recuerdan cómo era eso de comerte el mundo sin morder el polvo. Porque a veces tienes que cantar a voz en grito y bailar descalza por tu barrio para agradecerle a la Vida su manera de compensar sus golpes en la espalda.
lunes, agosto 05, 2013
*Sweet like U*
Dulce. Como un McFlurry de Kit-Kat con caramelo que sabe tres veces mejor si es compartido. Como encontrar una mano que quiera tomar su cuchara y endulzar su vida contigo.
Dulce. Como reafirmarte a cada paso en lo que quieres, en lo que sientes, en lo que sabes. Como encontrar un brazo al que aferrarse cuando el suelo se hunde bajo tus pies.
Dulce. Como los abrazos que no se piden, sino que surgen. Como los besos que no te cansas de darle al Amor de Tu Vida.
Dulce. Como encontrar otras formas de vivir la vida y amar lo que amas. Como aprender, conocer, tolerar y querer.
Dulce. Tan dulce como saber empezar a quedarte con la cara buena de la vida.
domingo, agosto 04, 2013
jueves, agosto 01, 2013
Bailando entre acordes sin rumbo
Sentir, creer, cantar.
Soñar con mundos perfectos
y volver a equivocarte en cada paso.
Aprender de los errores y volver a caer.
Y te aferras a un abrazo, a un acorde,
a los recuerdos de las canciones de siempre,
a un amor que puede con todo,
a la Fe en Mi Mayor.
Y recordar en cada traste
cuál es la Luz que ilumina Tu Vida.
miércoles, julio 03, 2013
*Quiero.dequerer*
Quiero. Quiero un amanecer de verano, con rayos de sol entrando por las rendijas de la persiana, y las sábanas revueltas. Quiero que en el despertador siga sonando esa canción de Melocos que nos dice lo que "Somos". Quiero {de querer} que seas tú el que apague el despertador y me abraces dulcemente mientras susurras un "Buenos días princesa". Quiero un desayuno, apurado o pausado, pero en compañía. Quiero una rutina, quiero un futuro, quiero una vida, Contigo.
lunes, abril 15, 2013
miércoles, abril 03, 2013
miércoles, marzo 27, 2013
El espresso de las 4
Baladas y acordes que suenan de fondo
y mi artista de cabecera me susurra al oído,
guiñándome un ojo desde el centro de su estrella,
solo para mí.
Y el aroma del Espresso
me devuelve lentamente a la realidad.
Y en el fondo, y a a pesar de todo,
esta vida no está tan mal.
A veces, simplemente, no necesitas nada más,
simplemente que Alguien te recuerde cuánto vales.
domingo, marzo 24, 2013
Suscribirse a:
Entradas (Atom)














