sábado, septiembre 25, 2004

A túa mirada
verde e profunda
atisba a miña alma
con ledicia miúda,
con picardía
pero sen amor desencadeado,
que pode chegar
ata a felicidade
e a salvación.



[nin sequera recordaba que escribira isto...pero supoño que pesaría en nené cando o escribín, pois foi o único que tiña olloa verdes...]

No hay comentarios: